<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?>
<?xml-stylesheet type="text/xsl" href="http://feeds.qzone.qq.com/rss.xsl" version="1.0"?>
<rss version="2.0" xmlns:qz="http://qzone.qq.com">
<channel>
<title><![CDATA[铁胆火车猪]]></title>
<description><![CDATA[猪圈—比邻天堂]]></description>
<link>http://188880418.qzone.qq.com</link>
<lastBuildDate>Fri, 27 Nov 2009 01:29:14 GMT</lastBuildDate>
<generator>Qzone</generator>
<language>zh-cn</language>
<copyright>Copyright (C), 2005-2008, Tencent Tech. Co., Ltd.</copyright>
<pubDate>Wed, 01 Jul 2009 10:22:03 GMT</pubDate>

<item>
<title><![CDATA[蝶之森（下）]]></title>
<link>http://188880418.qzone.qq.com/blog/1246443723</link>
<description><![CDATA[当林夕提出下一个地点的时候，我不得不踌躇起来。 <br>群光商城一楼，新华书店。红杰克提议的读书交换活动的活动地点。 <br>在这个网络已经瘫痪了的时代，这个城市的人们获得信息，基本只能靠政府每周一次的广播，而红杰克是个每次在系统广播之后都会插入广播频道的神秘人，这个交换活动也是他在自己的节目中提出的。 <br>在书店最后一排的书架上，放上一本自己喜欢的书，并且获得拿走前一个人放在书架上的书的权利的活动。 <br>可是最近一年的广播里，却两次通知了有人在这个书店被城市中的猎人杀害的消息。 <br>不管是猎人知道了这个地点，或者仅仅是一个偶然，在这个将生存作为全部意义的世界里，这个活动应该是自行停止了。 <br>怎么办？ <br>拒绝到这种有风险的地方去，应该不算毁约吧。 <br>可是，拒绝的话却迟迟无法出口。 <br>不知为什么，我觉得即使是一个人，眼前的女孩子也一定会去， <br>我所追求的，只是蝶之森的坐标而已，我这么告诉自己。 <br>可是，我连轻轻摇头也做不到。 <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />只陪你到门口，进去了还请自己小心，时间太长我可就走了啊。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />最后，我尽力以冷淡的语气说。 <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />恩，我们走吧。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />想对我内心的挣扎，，林夕似乎没有什么不满，干脆的拉起我的手向门外走去。 <br>街上理所当然的，只有我们两个行人。 <br>两旁随处可见歪斜的灯柱和生锈的消防栓，它们依然顽强的站立着，似乎在守护着这片土地旧日的时光。 <br>昔日熙熙攘攘的景象，如今剩下的，只是完全褪色了的残渣。我和林夕无言的走在街道上，仿佛这片荒芜绝佳的注脚。 <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />为什么想要去呢？应该知道很危险吧。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />路上，我还是无法释怀，于是开口问道。 <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />大概是因为同情吧，<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />林夕想了想说，<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />假如再也没有人去交换书籍，最后一个在书架上放上书的人，不是很可怜吗？被遗忘在书架上的书也会很寂寞吧。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr /> <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />那你不怕成为这最后一个吗？<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr /> <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />我嘛，<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />站在商场前的十字路口，林夕松开我的手，面对着我笑着说，<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />大概是特别的吧。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr /> <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />请在这里好好等我，要么坐标可就不给你了。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />林夕说完干脆的转身向商场里走去。 <br>我眼前突然浮现出刚才林夕下楼时那个坚决的背影。 <br>两个背影的重叠，让我感到了有些不可思议的心痛。 <br>也许我是从这背影里，看到了我将要面对的那份孤单吧。 <br>有时候，有些决定，并不会很难下。 <br>不知道天空中飞舞的荧光蝶，能否理解这废墟中安静的背影呢？我抬头看了看天空，然后追着林夕跑去。 <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />我想，遇到猎人的风险也许没那么大。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />我如此解释。 <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />谢谢。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />林夕仅仅这么回答。 <br>我却在这个瞬间，看到林夕面罩后的笑颜，那是让我觉得偶尔当一次冲动的傻瓜也不坏的表情。 <br>书店的光线很暗，让人感到有些不舒服，当我们穿过一排排布满灰尘的空架，我不止一次产生了有人在窥视我们的错觉。 <br>好在这种感觉仅仅是错觉而已，我们很快走到最后一排书架前，当沙沙的脚步停止时，我猛然发现我和林夕的呼吸声在这片寂静中，是如此的清晰。 <br>是因为这里太过安静，还是因为我们的情绪都有些高涨呢？ <br>书架上放着一本《仰望半月星空<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">6</span><wbr />》。 <br>我小心的拿起这本书，看着因为灰尘而显得暗淡的封面，终于明白林夕是在做一件多么有意义的事情。 <br>林夕是在回应一颗渴望交流的心。 <br>我轻轻拍去书上的尘土，把它递给林夕，说：<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />我替前一个放书在这里的人，谢谢你了。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr /> <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />那我就不客气的接受咯。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />林夕笑着说，然后拿出一本《挪威的森林》放在书架上。 <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />我说，村上的书，会不会让人看着太寂寞了。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />此时我也终于能松一口气，调凯一下林夕的品味。 <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />要我说，那个莫名其妙把系列小说第六本放到书架上的人才是秀逗了。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />林夕则顺着我的话，好好抱怨了一下。 <br>我一度认为会一去不复返的轻松气氛，此时又回到我们身边。 <br>那是，似乎能让人笑着告别的气氛。 <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />虽然再拉着你去七八个地方把你累个半死才能让这个交易显得公平点。不过看在你一路陪着我的份上，我现在就把坐标给你吧。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr /> <br>林夕就在这时，说出了表示我完成任务的话语。 <br>留恋或是迟疑，对于这个世界的我们，都是奢侈的行为。 <br>对于我来说，则更是奢侈得不可企及。 <br>即便如此，此时的我，依然想好好的道别。 <br>我望向窗外思考着。 <br>却发现命运果然是以戏弄人为乐的恶趣味者。 <br>窗外，猎人，三人。 <br>原本以为自己能说出这个名词时，就已经不再有阴霾。 <br>这当然是错的完完全全。 <br>这当然是错的彻彻底底。 <br>一瞬间，我的大脑陷入一片混乱之中。 <br>在看到猎人的那个瞬间，纷至沓来的各种意识，让我的大脑几乎燃烧起来。 <br>意识恍惚之间我似乎感觉到林夕把手用力按在我肩膀上，似乎还能听到林夕压低了声音在对我说话。 <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />苏梦，苏梦，他们就是在城市之间流窜的犯罪者吗？别愣在那啊，趁他们还没发现我们，我们先躲起来。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr /> <br>躲起来，躲起来，对啊，当初父母也是这么对我说的，六年前那噩梦般的记忆如同潮水般的向我涌来，躲在角落里的恐惧，奔跑回家时的彷徨，独自等待时的空虚，放弃希望之后的颓唐，当时的种种滋味一齐涌上心头。我仿佛又听到了父母离去的脚步声和远远的枪响，空气中仿佛弥漫着明知道是错觉却还是挥之不去的血腥味。我身体几乎无法控制的后退了一步，似乎想避开那令人绝望的记忆。 <br>书架如同多米诺骨牌般的倒下，这看似有些超现实的场景，却残酷的将我拉回现实。 <br>理所当然的，猎人注意到了我们，那转过来的面罩上，似乎反射着死亡的光芒。 <br>餐厅只有一个出口，所以猎人们似乎并不着急，扛在肩上的武器没有放下，我几乎能想象到那一张张面罩后面此时是一副怎样的狞笑表情。 <br>于是就这么结束了吗？无非是让死亡提前几小时而已，我想。 <br>可是大概还不到自暴自弃的时候。 <br>有一只微微颤抖的手正握着我的手。 <br>那低头老老实实向我道歉的身影，那穿着连衣裙兴奋不已的身影，那充满好奇围着大头贴机器转圈的身影，林夕和我相识短短数小时里，给我留下了足够多的记忆，这样的女孩子，是不该就这么谢幕的。 <br>于是，<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />让我偶尔也热血一次吧。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />我轻声自语，然后用手肘向与正门相对的落地窗上砸去。 <br>当砸到第四下的时候，我成功的砸开了窗户，然后拉着林夕的手向安全通道跑去。背后响起几声怒骂和枪响。 <br>子弹与我们擦身而过。 <br>这样的形容在故事里多半代表了一种幸运。可惜我这样的普通人，永远也享受不到主角的待遇。 <br>我下意识的用手捂住被擦破的地方，然后继续狂奔。 <br>此刻的我，只想着带林夕去一个安全的地方。 <br>这时，蝶之森的坐标已经在地图上标记出来。 <br>就在这栋大楼的四层。 <br>这样跑下去，迟早会被追上，现在只有祈祷这个坐标是正确的了。 <br>无论如何，也不希望这个女孩子的物语因为我的缘故而完结。 <br>没有一个时刻，我比现在更想相信蝶之森的存在。 <br>在楼道里不停回响的奔跑声，是天国的开门声，还是死亡的钟鸣？ <br>不知道是巧合还是暗示，坐标的位置上，是一扇门。 <br>手不可控制的颤抖着，握住了门把手。开门的那个瞬间，我清楚的感觉到林夕握紧了我的手。 <br>然后。 <br>想也没想的，把门重重的关上，可即使关门声，也没法掩饰住失望的叹息。 <br>哪怕是再多看门里一秒，我想我就不再能够维持住理智。 <br>门后面，什么也没有。 <br>从打开门到现在不过数秒，可我却如同度过了让太阳变成白矮星般无尽的时光。 <br>心中涌起的是绝望吗？不，与其说是绝望，更像是真空一般的虚无。 <br>前一秒还在为命运做出挣扎的我们，现在却仿佛被抛弃的人偶。 <br>林夕跪坐在地上，一动也不动。 <br>已经可以听到猎人们越来越近的脚步声。 <br>正当我已经不抱希望的时候。 <br>一只荧光蝶若无其事般的从门板中钻出，优雅的拍打了两下翅膀，又消失在门板之后。 <br>我不可置信的把手伸向门板，然后仿佛理所当然的，我的手整个穿了过去。 <br> <br>气压，正常，空气成分，正常。也就是说，这里和我们刚才所在的环境，并没有什么不同。 <br>可是，我不知道我们是否还在大楼里，甚至，我都不知道我们是否还在地球上。 <br>面前有的，只是冷漠无言的黑暗，以及无数在黑暗中悄然飞舞的荧光蝶。 <br>那妖艳的荧光，是令人感到窒息的美丽。 <br>可是这份美丽，冰冷得没有一丝生气。 <br>这是异质得有些虚幻的空间，而我和林夕是这个空间里的异物。 <br>拥有这份自觉的我们，谁也没有开口，因为似乎一开口，就会将这死亡般的寂静吸入口中，成为这寂静的一部分。 <br>这片空间里，不会有我所期待的奇迹，我想。 <br>做出这个判断的一瞬间，我感到了一点点惊讶。 <br>我惊讶于，本以为会坦然接受这个判断的自己，居然有一丝不甘心。 <br>死到临头却又开始多愁善感了吗？大概是被林夕影响了吧。 <br>还真是会给我找麻烦啊，我转头看看身边的同伴，苦笑着想。 <br>不过，如果可以，还真想对她说声谢谢，之前的几个小时，真的过得非常愉快。 <br>可惜漏气远比我想象的快呢，系统的警示灯无视我的意愿，自顾自的闪动着。 <br>道谢什么的，只会让人们产生不必要的羁绊。 <br>用最简单的语言，将我们之间的连线，彻底切断吧。 <br>死在别人面前，给别人带来困扰这种事情，实在是太自私了。 <br>就让我一个人死在这里，悄无声息的死在这片黑暗中。 <br>以蝶之森作为坟墓，还真是有些铺张呢。 <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />林夕，让我一个人在这待会，好吗？<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr /> <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />苏梦，能让我一个人在蝶之森待会儿吗？<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr /> <br>两串同时响起的声波交叠的那个瞬间，仿佛听见两个灵魂在以同一频率叹息着。 <br>于是之前林夕种种令我不解的表现，一下子都有了答案。 <br>或许，我心里早就猜出了结果，只是不想承认。 <br>或许，一开始，就是这无法辨明的死亡气息，将我们连续在一起。 <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />什么原因？<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />我低声问。 <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />循环系统故障。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr /> <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />和我一样呢。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />我一边说着，一边坐了下来，地面和我想象的一样，平滑而冰冷。 <br>林夕大概也站累了，于是也背靠着我坐下，从我背上传来的小小触感，让我似乎能感觉到她的心跳。 <br>虽然有些令人难以理解，此时我感觉到的，已经不再是刚才那份冰冷与压抑，反而是让人感到有些不好意思的安心。 <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />谢谢你，还以为这句谢谢没机会说了呢。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />背后传来林夕的声音，<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />一直很羡慕从前的人们，一直很想向小说，电影里一样好好约会一次。真的，直到穿上防护服只有几个小时好活的时候还这么想来着。像傻瓜一样。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr /> <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />傻瓜的愿望好好实现了，那我的愿望呢？<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr /> <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />恩？<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr /> <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />我肯陪着你是因为指望着蝶之森里有活命的门路啦，现在指望落空咯。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />我半开玩笑的说。 <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />对不起。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />林夕老老实实的向我道歉。 <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />也没什么好道歉的啊，<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />林夕说得像是她的责任一般，这反倒让我有些不好意思起来，<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />本来也只是我不想面对死亡的挡箭牌，没做多大希望。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />我试着说的轻松些，语气却还是不由自主的沉重起来，<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />从一开始，我就已经放弃了。林夕呢？为什么一路上还能笑的出来呢？<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr /> <br>话一出口我就后悔了，我居然问出这种问题。 <br>我明显感到背后的身体一僵，然后，过着一分钟，林夕才缓缓的开口了，<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />如果可以，我也不想死啊，这个世界上还有那么多事情我没有体验过，说实话，真的，真的好不甘心，所以，如果不能试着去笑，试着去寻找快乐，总觉得就是输了一样。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr /> <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />可是，<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />林夕轻轻叹了一口气，继续说，<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />真要做到果然很难呢，苏梦，肩膀借一下好吗？有点累了。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr /> <br>然后林夕把头枕在我肩膀上，虽然我看不到，此刻的她，一定正在仰望这漫天的荧光蝶吧。 <br>于是我也抬起头，此时，这片天空中的美丽，都是属于我们两个人的，我不无幸福的想。 <br>就这么死去，也许真的不坏吧，第一次，我产生了这样的想法。 <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />苏梦。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />这时候林夕突然开口叫我。 <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />恩？<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr /> <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />猜我现在想到了<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">&lt;</span><wbr />挪威的森林<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">&gt;</span><wbr />里的哪一幕。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />林夕问出了貌似不着边际的话。 <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />渡边和绿子在阳台喝酒的时候。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />没有犹豫的，我相信这是正确答案。 <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />确实很像吧，这气氛。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr /> <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />恩，可惜没有饭后的火灾。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr /> <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />还可惜不能等到八十七岁之后再回忆此刻的你了。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr /> <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />我立刻猜到了林夕想做什么，正想开口阻止，却发觉此刻自己心中竟也是相同的想法。 <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />吻我。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />林夕转头在我耳边轻轻说到。 <br>然后我听到气密阀松开的声音。 <br>有什么可犹豫的呢？我们只是将手里剩下的火柴全部点亮，试图沉溺在最后的火光中的，卖火柴的小女孩而已。 <br>我摘下头盔，吻住林夕，那是感觉有些冰冷，却很温暖的唇。 <br>在闭眼前一瞬间，我看到漫天的荧光蝶都向我们聚拢来。 <br>是哪位作家说过呢？花与死字是相似的，此时吸引着蝴蝶的，正是我们在绽放的死亡吧。 <br>这是一个无关爱情的吻。 <br>这是一个不知归宿的吻。 <br>这是一个没有结果的吻。 <br>这是一个漫无止境的吻。 <br>在这不知所在的蝶之森中。我默默的吻着林夕，直到世界的终结。 <!--v:3.2--> ]]></description>
<category><![CDATA[猪蹄涂鸦]]></category>
<author><![CDATA[188880418@qq.com(铁胆火车猪)]]></author>
<comments>http://188880418.qzone.qq.com/blog/1246443723#comment</comments>
<qz:effect>134218240</qz:effect>
<pubDate>Wed, 01 Jul 2009 10:22:03 GMT</pubDate>
<guid>http://188880418.qzone.qq.com/blog/1246443723</guid>
</item>

<item>
<title><![CDATA[蝶之森（上）]]></title>
<link>http://188880418.qzone.qq.com/blog/1246440203</link>
<description><![CDATA[<span style="color:#333333;line-height:1.8em;">明明被称为<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />蝶纪元<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />，人类却被束缚在如同蛹一般的避难室中，还真是讽刺啊。我一边穿上防护服，一边自嘲似的想到。  <br>从空气循环系统失灵到现在仅仅过去了两个小时，避难室中却似乎已经弥漫着一股名为颓废的味道。  <br>算上半年前的广播系统失灵，避难室只是第二次出现故障而已，却已经不得不废弃了。  <br>正如创造它的人类，正如它所模拟的这个世界，还真是脆弱的有些不可思议呢。  <br>预计维持时间剩余<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">10</span><wbr />小时。防护服用冷漠的女声提醒道。  <br>那么，如果不出意外的话，这将是我生命中的最后<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">10</span><wbr />小时。  <br>我再次回头，只看到避难室中的警示灯将整个空间染成一片碜人的红。  <br>我的家，还真是一点也不可爱呢。  <br>于是不再犹豫，我打开了密封门。  <br>一群发出青蓝色荧光的蝴蝶，优雅的划过我眼前的废墟，在土黄色尘埃笼罩的天际下，这如同蓝色彩带般的蝶群，俨然是这个世界的主角。  <br>有人说荧光蝶是奇迹的使者，也有人说它是绝望的象征，不过无论如何，如今的世界上，这荧光蝶无疑是最耀眼的存在。  <br>这是一个人类当配角的时代，<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />不，这是一个人类当背景的时代。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />我望着曾经繁华的商店街一隅，喃喃自语。  <br>  <br>如同殉教者一般，躺倒在离我家三百米街道拐角的尸体，不知道年龄，亦不知道性别，不知道相貌，亦不知道名字。我默默的双手合十，为死者献上我最后的祈祷。  <br>这大概也是和我一样，选择留在这个城市中自生自灭的人们中的一员。  <br>尸体的防护服上，堆积着厚厚的灰尘，若从远处看，或许已经和满是尘土的街道渐渐融为一体了吧。  <br>我环顾无人的街道，建设到一半的高楼，像怪兽一般狰狞的裸露出生锈的钢筋；身旁的墙壁龟裂出诡异的图案，仿佛不详的占卜；对面的橱窗上，还贴着褪色到几乎无法辨认的宣传画，画中早已不知生死的女歌手，对我露出泛黄的微笑。  <br>是的吧，这就是我所生活着的城市，不久之后，我也会像眼前的尸体一样，和这片废墟一起永远的沉睡下去。  <br>我无力的干笑了两声，声音却仿佛被荒凉的气氛放大，惊起了几只潜藏在废墟之中的荧光蝶，商店街的一扇扇橱窗，如同一只只失魂者的眼睛，用空洞的眼神看着我，而我则盯着在空中肆意飞舞的蝴蝶出神。  <br>一瞬间，我，废墟和蝴蝶之间产生了一种仿佛可以用速写定格下来的平静。  <br>就这么一直看下去，大概也不错吧。这样的想法在我头脑中一闪。  <br>但这样的平静仅仅持续了一个瞬间。  <br>背后遭到的猛烈冲击，让我不由自主的向前踉跄了一步，险险没有摔倒。  <br>被人袭击了么？可是力道和打击位置都很外行的样子，我一边思考着现在的状况，一边赶紧转身，摆出防御的姿态。  <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />痛<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">~~</span><wbr />，地图指示这里应该没有障碍物才对啊，<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />我听到一个年轻女孩的声音在抱怨。眼前腾起的一片灰尘中，有人背对着我坐倒在人行道上。  <br>背身走过来撞到我，而且还自己摔倒了吗？我暗自庆幸自己不是被猎人之类的犯罪者盯上，然后走到她面前准备将这个给人第一印象有些天然呆的女孩子扶起来。  <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />我说，你不要紧吧？<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />我伸出手并且摆出一个温柔的微笑，可惜她不透明的面罩上只是反射出我毫无表情的面罩而已。  <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />咦？我刚才是撞到你了吗？真是对不起。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />被我拉起身的女孩子，似乎现在终于搞清楚了状况，低头向我老老实实道歉。  <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />那么如果没什么事的话，我先告辞了。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />再次打量着这个女孩子，并且再次确认着这只是一次偶然而普通的邂逅之后，我说出道别的话语。  <br>偶然的相遇与自然的告别，不产生一丝羁绊的简明处理。这大概是将死之人的最佳选择了。不，或许对于身处这个世界的所有人，这都是最佳选择吧。  <br>我这么想着，然后礼节性的等待着眼前的女孩向我道别。  <br>然而。  <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />看起来确实是好人的样子，<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />女孩托着下巴自言自语似的说，我似乎能感觉到她正在上下打量着我，<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />这或许是个机会呢，也不知道是不是帅哥。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />女孩说着一些在我看来不着边际的话。  <br>听到了一些计划外的发言呢，不过应该和我没什么关系，我耸耸肩膀，然后准备离开。  <br>刚才的小小相遇，就当是命运之船沉没前，乐队即兴演出的圆舞曲好了。  <br>可是。  <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />那么，作为赔罪，我可以和你约会一天哦！<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />女孩子用兴奋的声音说。  <br>完全出乎意料的发言，本以为愿意留在这废弃的城市之中的，都是喜欢离群索居的人，没想到居然还有这么热衷交际的人存在。我不由得对这个女孩子产生了一点兴趣。  <br>不过这一点兴趣并不足以让我接受她的提议。  <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />谢谢你的好意，不过不用了。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />我微微欠身示意，然后转身准备离开。  <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />等一等，<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />背后传来女孩子有些着急的声音，<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />我用<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">500</span><wbr />梅塔，不，<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">1000</span><wbr />梅塔交换你一天的时间。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />  <br>梅塔，都市传说中与流浪商人交易的货币，可是，真的有这种东西吗？更何况对于我来说，这种时候钱毫无意义，我背对着她摇了摇头，继续往前走。  <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“‘</span><wbr />蝶之森<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">’</span><wbr />，<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />当我快走到街拐角的时候，背后传来了女孩子的喊声，<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />我用<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">‘</span><wbr />蝶之森<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">’</span><wbr />的坐标和你交换。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />  <br>又是都市传说中的名词么，我苦笑着摇了摇头，脚步却不自觉的停下了。  <br>这世界上还有什么东西能比大冲撞之后遍布整个星球的荧光蝶更神秘呢？而蝶之森则是传说中无数荧光蝶的聚集之所。这是一个官方没有承认的词，因为谁也没有宣称自己找到过蝶之森，这是一个令冒险者既向往又敬畏的词，因为传说蝶之森是引发奇迹之地，但寻找蝶之森的人，却常常一去不返。  <br>确确实实的，我对这个提案动心了，或许蝶之森里，有让我活下来的奇迹，所以我应该接受这个交易，我这么暗示自己。  <br>可是我也清楚的知道，我并不是在追求蝶之森里虚无缥缈的希望，我只是想用一个可能性，阻隔在我与死亡之间。  <br>直面赤裸裸的死亡，我没有这个勇气。  <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />那么，<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />我转身返回女孩子身边说，<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />成交。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />  <br>女孩这时却又略带犹豫的说，<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />我说，你该不会是坏人吧，听说现在坏人很多。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />  <br>该说是天真还是少女情怀呢？也许我该说我是快死的人？我有些无奈的说：<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />不相信就各奔东西咯。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />  <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />看你不像，我第六感很准的，我们走吧。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />  <br>女孩向我伸出手，我正犹豫着是不是要牵住，她却已经干脆的握住我的手。  <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />约会当然要牵手不是吗？<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />面罩后面传来女孩咯咯的笑声。  <br>虽然隔着防护服，我却不自觉有些心跳起来。  <br>好吧，我果然是一个把生命中最后的时间用在和女孩子约会上，牵手还会脸红的，无可救药的傻瓜，我在心底对自己说。  <br>  <br>设计者是出于什么考虑而将这种东西塞进防护服的数据库的啊？为了给怀旧者意淫吗？  <br>当我看到数据库里居然有本市商业街导游指南时，我几乎忍不住想狠狠吐槽两句，但看到正在兴高采烈的设计约会路线的女孩，我还是咬咬牙将话吞了回去。  <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />呐，我说，你叫什么名字呢？我叫苏梦。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />牵着别人的手，却连对方名字都不知道，这感觉对我来说果然还是太古怪。  <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />先去这里，再去，再去，嗯？<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />女孩子用了两秒钟终于回过神来，<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />我叫林夕。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />  <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />话说林夕，你声音听起来还小吧，一个人出来父母不担心吗？<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />  <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />父母啊，两年前失踪了。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />林夕好似不在意的说，可是从语气里，我还是听出了一丝黯然。  <br>原来林夕和我一样是孤儿，我不自觉的对这个女孩子产生了一丝好感。  <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />是我提起不该提的话头了。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />我低头向林夕道歉，<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />那么，我们第一站去哪呢？<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />  <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />金梦商城，二楼，服装卖场。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />林夕用已经恢复了生气的声音对我说。  <br>金梦商城<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">……</span><wbr />吗？  <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />知道在哪吗？<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”“</span><wbr />不知道，应该就在这一带吧。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”“</span><wbr />你自己抬头好好看一看吧。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”“</span><wbr />咦，就在这里啊。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />  <br>想象着林夕此时看着商场招牌一脸惊讶的表情，我不禁苦笑着摇摇头。  <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />我说，像你这种路盲，真的知道<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">‘</span><wbr />蝶之森<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">’</span><wbr />的坐标？<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />  <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />这个嘛，大概就是所谓路盲的幸运吧。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />林夕歪着脑袋，用手指顶着太阳穴，摆出一个不戴头盔或许会很可爱的造型。  <br>我和林夕走在停止工作的电梯上，每上一阶，都发出咚咚的闷响，不知从哪钻出来的一只荧光蝶，仿佛是故意一般，随着声响不紧不慢的拍打着翅膀。让整个大厅里的气氛有种说不出的诡异，不过有这种想法的似乎只有我一个人，林夕上到一半就嫌我走的太慢，松开牵我的手，噔噔噔的就跑上了二楼。  <br>该说年轻真好还是什么呢？明明我也还很年轻呀，我暗自对自己吐槽。  <br>不知怎么的，松开手的那个瞬间，我似乎有种遗憾的感觉，啊，大概是错觉吧。  <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />你看，这果然是个很棒的地方吧。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />林夕张开双臂，似乎要拥抱这个空间。  <br>虽然林夕表现的很兴奋，但是在我看来，无论是东倒西歪的塑胶模特，还是布满裂痕的试衣镜，又或是可以从破洞里看到灰蒙蒙海绵的坐凳，哪个也谈不上好棒。更重要的是，在我的视野里，并没有发现一件衣服。  <br>应该早就全部作为物资运走了吧，这里的衣服。我想这么对林夕说，可是看着她似乎很有干劲的东翻西找，我总觉得有点说不出口。  <br>于是我将自己所剩不多的时间用来与女孩子在没有衣服的服装卖场约会，我是个傻瓜，绝对是。我一边找了个看起来不太破的坐凳坐下，一边在心里确认着。  <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />苏梦。看这里，看这里。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />  <br>我抬头向林夕的方向看去，之间她正抱着一个比她人还高，脑袋上有个大裂口的塑胶模特，颇为滑稽的对我摇晃着。此时她面罩下的脸一定是在傻乎乎的笑着吧，因为模特身上，穿着一件水蓝色的无袖连衣裙。  <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />要不要试穿看看？<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />我随口问道。  <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />对哦，原来还有试穿这么回事，苏梦，问得好。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />林夕向我竖起大拇指，开始麻利的把连衣裙从模特身上脱下来。  <br>我只是随口说了句常识性的话，林夕居然像发现了新大陆一样，难道<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">…</span><wbr />  <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />苏梦，看我穿着好看吗？<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />林夕拉着两个裙角，做出自我欣赏的样子。  <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />哈哈哈<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">~”</span><wbr />我拼命想用手捂住嘴，无奈被面罩挡住了，只好让笑声回荡在整个大厅里。  <br>且不说防护服外套着连衣裙的古怪模样，为什么林夕会把连衣裙穿反了呢？  <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />你不觉得你把衣服穿反了吗？<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />我好容易止住笑，对林夕指出她的错误。  <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />咦？不是有拉链的一面是正面吗？<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />林夕作出脱线百分之百的发言。  <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />你没觉得你和模特穿得不一样吗？再说，有装饰的一面在背后不是很奇怪吗？<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />  <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />好像确实是这样哦。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />林夕把衣服脱下来前后看了半天，最后承认了我的意见。  <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />你以前没买过衣服吧，连衣裙也是第一次见吧。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />我说出心中的猜测。  <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />大冲撞那年我才四岁，没买过衣服，没见过连衣裙不是很正常吗？刚才你笑得还真是失礼啊。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />林夕以略微闹别扭的语气说。  <br>这么说她比我小六岁，双亲失踪时才<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">14</span><wbr />岁，比我成为孤儿时还小两岁，我一边对林夕说对不起一边在心里计算着。  <br>这个女孩子，也许比看起来的要早熟得多呢，我想。  <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />苏梦，为了表示你道歉的诚意，你也穿上这件连衣裙给我看看吧。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />林夕把连衣裙递过来，赌气的说。  <br>收回前言，眼前这个女孩子，大概还处于如此小心眼的年龄。  <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />我看就不用了吧<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">…”</span><wbr />我试图抵抗，可那无力的语气连我自己都感到不争气。  <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />不行，刚才你笑的很开心啊。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />林夕一边说，一边踮着脚，把连衣裙往我头上套。  <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />唔，我穿起来也是这么一个傻乎乎的样子吗？<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />她以夸张的幅度大摇其头。  <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />哎，绕了我吧。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />被看着有些发毛的我，三两下把裙子脱下来，递还过去。  <br>林夕伸出手，却又在抓住裙子前一瞬间将手收了回去，水蓝色的连衣裙在我们之间无声的掉落，似乎给这一瞬间的沉默染上了清冷的蓝色。  <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />呐，你穿起来这么丑，我都不想再穿了啦。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />林夕立刻笑着解释说。可我却突然无法看清林夕笑容背后的感情。  <br>我似乎能感觉到林夕用留恋的目光扫过地上的连衣裙。  <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />拿上吧，丢在这，也许再不会有人发现了呢。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />我说。  <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />不，不用了。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />林夕轻轻摇了摇头，用几乎不可耳闻的声音说着，然后毫不犹豫的转身下楼，那显得过于坚决的背影悲伤得让空气都有些苦涩起来。  <br>也许我该把裙子收起来？算了，毕竟我没有多余的精力管她的事情。可当我下楼之前再次回头看了看地上的连衣裙，却还是不由自主的叹了口气。  <br> <br>我下楼的时候，林夕仿佛开春出来看世界的小熊一般，正围着大厅一角的一个机器转圈。  <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />喂，苏梦快过来，<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />林夕似乎已经把在二楼的事情彻底遗忘，只是不停的招手催我快过去，<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />这个是照大头贴的机器吧？<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />  <br>我仿佛可以看见林夕的两眼在放光。  <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />苏梦，想办法让这个机器动起来嘛，约会就应该照大头贴对不对？<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />林夕拉着我的手来回摇晃着。  <br>真是个让人跟不上节奏的女孩子，我轻轻摇了摇头。  <br>但是话说回来，也许这个女孩子身上就是具有某种幸运吧，我大略检查了一下，这个机器似乎没有问题。  <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />只要这机器没故障，应该能让它工作起来。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />我一边说着，一边从厚厚的灰尘中，找出大头贴机器的插头，插到防护服的外接插口上。  <br>屏幕仿佛刚睡醒的老人，疲惫的闪了闪，然后显示出了欢迎光临的字样。  <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />苏梦，最喜欢你了。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />林夕一边欢呼，一边用双手勾住我的脖子吊在我身上。  <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />我们认识才不到一个小时吧。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />我解开她的手把她放到地上，叹了口气说：<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />而且你重死了。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />  <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />哼，苏梦口里说得那么冷淡，其实心里正在为了和我一起照大头贴而兴奋不已吧。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />  <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />两个带头盔的家伙照大头贴有什么好期待的，再说，你还有硬币吗？<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />  <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />没有啊，要硬币做什么？<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />林夕翻翻口袋，问。  <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />投币啦，投币。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />我了指投币口，说。  <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />投币干什么？<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />  <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />花钱才能照啊。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />我有些无奈的解释道，然后拿出一个硬币，说：<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />现在的情况是我有一个硬币，但是要两个。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />  <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />能少照几张只投一枚吗？<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />  <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />好像不能吧。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />  <br>对话到这仿佛被一柄看不见的利刃切断，光滑的切面上，默默的映着我和林夕的身影。  <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />这样啊，那我们走吧。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />少顷，林夕开口这么说。可她那故作轻松的语气，却更让人产生了希望要帮她的想法。  <br>也许这一刻神明也站在我们这边吧，很快，童年的记忆给了我灵感。  <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />等一下，或许还有办法。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />我叫住看起来准备的林夕。  <br>我拿出硬币，激光打孔器和一段细绳子，先用打孔器在硬币边沿打了一个孔，然后用绳子穿过去系好。  <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />我可不敢保证会成功，我只是小时候见有大孩子这么做过。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />我一边投入硬币一边对林夕说。  <br>喀拉一声，屏幕上显示我投进了一枚硬币，我轻轻拉拉绳子，将硬币拉出来，然后再头进去。屏幕上出现了场景选择的菜单。  <br>我和林夕一起欢呼起来。  <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />苏梦小时候肯定是个坏孩子。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />林夕在旁一边鼓掌一边评论。  <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />你到底要不要照。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />我装作生气的样子把光标移到退出那。  <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />要要，我错了，我错了。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />林夕慌慌张张的点头，然后把光标移到和退出键对角的地方，似乎要离退出键远远的才有安全感。  <br>有反复投币的小把戏撑腰，林夕拉着我把几乎所有的场景都照了个遍。  <br>这次约会，大概是上天赐予我最后的幸运吧，我看着拿了一手大头贴，像是被人挠到下巴的小猫似的，正心满意足叹着气的林夕，心想。  <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />嗯？<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />林夕似乎感觉到我在看着她，转头看我。  <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />没什么，我在想，你真可爱。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />我开玩笑说。  <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />那是当然的。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />林夕用超自信的声音说道。  <br>然后我们一起大笑起来。那在大厅里回荡着的笑声，如同晒在小猫背上的午后阳光。  <br>至少在那个瞬间，我真正忘记了我正要面对的命运。  <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />先给我几张嘛，回去再慢慢看也不迟。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />我笑着对正在一张张欣赏的林夕说。  <br>我几乎可以设想到林夕将大头贴往胸前一抱，然后不情不愿给我几张的样子。  <br>可是林夕听到我的话，却身体一僵，似乎想倒了什么，然后仿佛是下了什么决心似的，将所有的大头贴都塞进我手里。  <br>我下意识的接过来，却感到这手里本该轻轻的一摞，竟是意外的沉重。  <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“……!”</span><wbr />这出乎意料的发展，让我也不知道该说些什么。  <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />苏梦。<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />林夕低声叫出我的名字，用有些干涩的声音说，<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />好好收着这些大头贴，好吗？<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />  <br>林夕口里吐露的，是让我从前一刻的美梦中彻底清醒过来的话语。  <br>如果可能，我也希望能将这美妙的邂逅珍藏，如果可能，我也希望能不时回想起眼前的倩影。  <br>可是，这对于此刻的我来说，实在是太过奢侈了。  <br>什么也无法承诺的我，唯有用沉默去应对。  <br>在我还沉溺于自怜的情绪时，林夕又继续开口了。  <br><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />只要，只要偶尔能看看这些照片，<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr />那是让人听着都会感到心疼的声音，<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr />偶尔能想起我，想起我们曾经见过面，曾经说过话，只要偶尔，只要偶尔就好，因为，因为<span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">…”</span><wbr />说着说着，林夕发觉自己已经失态，于是不再说下去，只是默默的站在一旁。  <br>前一刻还飘荡在大厅中的轻松，此刻早已消散的无影无踪。  <br>此刻我才发觉，刚才有人比我更深陷于内心的挣扎中。  <br>到底是背负着什么，才能让一个女孩子对几乎还是陌生人的我，说出刚才的话。  <br>我虽然不解，但却不想去知道答案，我隐隐觉得那将会是压垮骆驼的最后一根稻草，无论是对我，还是她。  <br>于是我能做的，只是注视手中的大头贴，最上面那张以蓝色的蝴蝶为背景的大头贴上，我们十指互扣摆出对视的造型，这在前几分钟还存有一份实感的构图，此刻却显得虚幻的不可思议。  <br>即使相互凝望，也看不到隐藏在双方面罩后的灵魂。  <br>我们连互相舔舐对方的伤口也做不到。  <br>即使我清楚的告诉自己现在所做的一切只是为了得到蝶之森的坐标，此刻无可名状的悲伤，还是充满了我的胸口。  <br> <br>嘛~~~一万字多点还要分两部分，真麻烦  <br> <br></span><wbr /> <!--v:3.2--> ]]></description>
<category><![CDATA[猪蹄涂鸦]]></category>
<author><![CDATA[188880418@qq.com(铁胆火车猪)]]></author>
<comments>http://188880418.qzone.qq.com/blog/1246440203#comment</comments>
<qz:effect>134218240</qz:effect>
<pubDate>Wed, 01 Jul 2009 09:23:23 GMT</pubDate>
<guid>http://188880418.qzone.qq.com/blog/1246440203</guid>
</item>

<item>
<title><![CDATA[男孩与黑猫]]></title>
<link>http://188880418.qzone.qq.com/blog/1238405758</link>
<description><![CDATA[<span style="color:#000000;line-height:1.8em;">一小时从选词构思动工完成，果然有感觉的时候就是好，虽然有点粗糙，不过还能看吧~ </span><wbr /><br><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">三题是：东京巨蛋<span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">鲱鱼子意大利面</span><wbr /><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">处女座少年</span><wbr /> </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;"><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">     清早的东京巨蛋周围已经是一派熙熙攘攘的景象，来往的人群大多形色匆匆，不过即使是早上东张西望去上学的小学生，或者是晨练回家路上的老人，也不会注意到在一条肮脏的小巷中，一只小黑猫正用那对因为瘦弱而显得格外大的眼睛瞪着小巷上空仅仅一线的天空，就那么一直看着，看着，直到生命的最后一刻。</span><wbr /> </span><wbr /><br><span style="line-height:1.8em;"><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">      “</span><wbr /></span><wbr /><span style="color:#000000;font-family:'宋体';line-height:1.8em;">猫猫，过来。</span><wbr /><span style="line-height:1.8em;"><span style="color:#000000;line-height:1.8em;"><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr /> </span><wbr /><br></span><wbr /><span style="color:#000000;line-height:1.8em;"><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    小男孩端着一盘鲱鱼子意大利面在餐厅背后的小巷里。正准备享受这顿意外的美餐。却发现一只幼小的黑猫正用一双清澈的眼睛看着自己。作为神秘而高傲象征的黑猫，此时却是瘦的皮包骨头，身上的皮毛早已失去了光泽。全身上下唯有一对眼睛格外的引人瞩目。</span><wbr /> </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;"><span style="line-height:1.8em;"><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">      “</span><wbr /></span><wbr /><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">嘿嘿，这可是客人不要然后叔叔赏给我的哟，猫猫也吃一口吧。</span><wbr /></span><wbr /><span style="line-height:1.8em;"><span style="color:#000000;line-height:1.8em;"><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr /> </span><wbr /><br></span><wbr /><span style="color:#000000;line-height:1.8em;"><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    小男孩小时候经常被人夸奖有一双漂亮的眼睛，被叔叔收养后再也没有被夸奖过的他，对这只有清澈双眼的小猫产生了奇妙的感情。</span><wbr /> </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;"><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    小猫警惕的看着眼前的一小堆鲱鱼子，又看看正在大吃特吃的小男孩，一滴酱汁溅到小猫嘴边，它轻轻的舔了舔，然后这只断奶之后就没有吃过东西的小猫被这出乎意料的美味所折服。它围着鲱鱼子转了几圈，然后小心的吃了一口，然后抬头正看到小男孩在笑眯眯的看着它。</span><wbr /> </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;"><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    被小猫舔过的手指痒痒的，好久没有感觉到的轻松感觉瞬间充满全身。小男孩和小猫一起打了个小小的嗝，然后一起看着小巷上仅仅一线的天空。天空小小的，却已经让小男孩和小猫觉得心满意足。本来，幸福就只是小小的东西。</span><wbr /> </span><wbr /><br><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;"><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    处女座少年天生就内向、胆怯和孤独，小男孩也不例外，每天在厨房里接受着各种刁难和责备，可小男孩却总是一言不发。默默的接受着不公正的生活。也许小男孩也哭过，那却也只是在无人的角落里。不过现在，小男孩有了一个可以依靠的伙伴，每天工作完，小男孩总是拿着自己的一点点伙食和从厨房里偷出来的鱼子，来到餐厅后面的小巷，和小黑猫一起度过每天仅有的一点快乐时光。</span><wbr /><span style="line-height:1.8em;"><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">“</span><wbr /></span><wbr /><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">还好猫猫食量小，今天也没被发现哦。</span><wbr /><span style="line-height:1.8em;"><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr /></span><wbr /><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">小男孩总是很开心的把这句话作为和小猫见面的开场白。</span><wbr /> </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;"><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    天天吃鱼子的小猫有着一身乌黑发亮的皮毛，每次小男孩来，小猫总是例行舔舔那粘着意大利面味道的手指，小口小口的吃完每日的订餐，然后舒舒服服的坐在小男孩怀里，小男孩总是一边挠着小猫的下巴，一边和小猫说着话，小黑猫听不懂小男孩说了些什么，只是仰头看着小男孩疲倦却有喜色的脸。到底是天空还是小男孩的脸更耐看呢？小猫想了许多次还是不太清楚，于是也就不再去想了。</span><wbr /> </span><wbr /><br><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;"><span style="line-height:1.8em;"><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">        “猫</span><wbr /></span><wbr /><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">猫，这你也不喜欢吃吗？</span><wbr /><span style="line-height:1.8em;"><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr /></span><wbr /><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">小男孩拿着拼命攒下的一点点钱买来的鱼肉，与一脸责备神色的小猫对视着。已经被认为可以到餐厅里当服务生的小男孩，被毫不犹豫的赶出了厨房，失去了偷鱼子酱机会的小男孩，这几天无论拿什么东西来，小黑猫都只是一脸拒绝的神情。</span><wbr /> </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;"><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    除了鱼子，小猫并不知道这世界上还有其他东西可以吃。它不明白为什么小男孩不再拿食物给它，而总是拿来一些奇怪的东西想让它吃下，它舔了舔小男孩的手指，却再也尝不出意大利面的味道。依然坐在小男孩怀里的小猫，发觉小男孩脸上逐渐失去了笑容，于是小猫决心看天空的时间更多一些。</span><wbr /> </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;"><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    虽然依然将小猫抱在怀里，可是小猫明显减轻的体重让小男孩十分的心痛和急躁，小男孩失去了挠小猫下巴的心情，而是越来越多的和小猫一起看着那只有一线的天空。这几天越来越多的阴天，正如小男孩最近有些灰暗的心情。</span><wbr /> </span><wbr /><br><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;"><span style="line-height:1.8em;"><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">        “</span><wbr /></span><wbr /><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">臭小子，我养你不是要你进厨房偷东西的。</span><wbr /><span style="line-height:1.8em;"><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">”</span><wbr /></span><wbr /><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">餐厅里传来一个粗鲁的咆哮。小男孩抓着一手黑乎乎的东西，拼命的向餐厅外跑去。</span><wbr /> </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;"><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    雨下的很大，小男孩却只是想着不要被身后的男人追上，早就磨光了底的破鞋，跑起路来非常的艰难，小男孩跌跌撞撞的跑出数十步，就一个踉跄倒在了十字路口。</span><wbr /> </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;"><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    最后的瞬间被刺眼的车灯晃了眼睛的小男孩，依然紧紧的攥着手里的东西。</span><wbr /> </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;"><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    又饿又冷的小猫是被救护车尖锐的笛声惊醒的，浑浑噩噩的醒过来的小猫，被十字路口那一股几乎被雨打散的熟悉味道吸引，慢慢的向十字路口走去。</span><wbr /> </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;"><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    雨淅淅沥沥的下着，血水已经被冲的干干净净，因为豪雨而显得很清冷街上，只有一只瘦小的黑猫，吃着雨水浸泡着的鱼子。它向四周看看，却没有发现小男孩的身影，于是它抬头看着在它眼里第一次显得如此宽广的天空，却只感到了冷酷无情。于是它摇摇晃晃的回到它生活的小巷，等着小男孩和它一起看那片它熟悉的天空。</span><wbr /> </span><wbr /> <!--v:3.2--> ]]></description>
<category><![CDATA[猪蹄速写]]></category>
<author><![CDATA[188880418@qq.com(铁胆火车猪)]]></author>
<comments>http://188880418.qzone.qq.com/blog/1238405758#comment</comments>
<qz:effect>134218240</qz:effect>
<pubDate>Mon, 30 Mar 2009 09:35:58 GMT</pubDate>
<guid>http://188880418.qzone.qq.com/blog/1238405758</guid>
</item>

<item>
<title><![CDATA[赛博童话——电脑线圈观后感]]></title>
<link>http://188880418.qzone.qq.com/blog/1232811062</link>
<description><![CDATA[简介：<a href="http://baike.baidu.com/view/754403.html?wtp=tt" target="_blank"><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;"><span style="color:#800080;line-height:1.8em;">http://baike.baidu.com/view/754403.html?wtp=tt</span><wbr /></span><wbr /></a><wbr /><br><span style="font-weight:bold"><wbr /><span style="color:#000000;line-height:1.8em;"><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">为什么电脑线圈是冷门作品？</span><wbr /></span><wbr /></span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;"><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    作为</span><wbr /><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">29</span><wbr /><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">届日本</span><wbr /><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">SF</span><wbr /><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">大赏的获奖作品，这是一个制作相当精细的动画，</span><wbr /><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">26</span><wbr /><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">话里基本没有看到走形，有</span><wbr /><span style="color:black;line-height:1.8em;"><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;"><span style="line-height:1.8em;">折笠富美子，桑岛法子，朴璐美参与的</span><wbr /></span><wbr /></span><wbr /></span><wbr /><span style="color:black;line-height:1.8em;"><span style="font-family:'Arial';line-height:1.8em;"><span style="line-height:1.8em;">CV</span><wbr /></span><wbr /></span><wbr /><span style="color:black;line-height:1.8em;"><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;"><span style="line-height:1.8em;">阵容也不能说寒碜，音乐方面虽然不出彩但是从和场景的切合程度上也能感受到制作方的认真态度。片头片尾的质量也很不错。从我前面说的来看，这部动画有成为热门动画的潜质。但不可否认的是，这是一部冷门作品（至少在中国看）。</span><wbr /></span><wbr /></span><wbr /><span style="color:black;line-height:1.8em;"><span style="font-family:'Arial';line-height:1.8em;"></span><wbr /></span><wbr /><br><span style="color:black;line-height:1.8em;"><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;"><span style="line-height:1.8em;">作为</span><wbr /></span><wbr /></span><wbr /><span style="color:black;line-height:1.8em;"><span style="font-family:'Arial';line-height:1.8em;"><span style="line-height:1.8em;">SF</span><wbr /></span><wbr /></span><wbr /><span style="color:black;line-height:1.8em;"><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;"><span style="line-height:1.8em;">系作品，电脑线圈的故事是发生在孩子们身上的，即不像攻壳这样一开始就标榜自己是内涵作，各种隐喻夹杂其中；又不像一般以小学生为主人公的动画以卖萌欢乐为主。这就让电脑线圈的定位显得有些模糊。再加上电脑线圈的人设类似于宫崎骏，并不以美型作为卖点，以及</span><wbr /></span><wbr /></span><wbr /><span style="color:black;line-height:1.8em;"><span style="font-family:'Arial';line-height:1.8em;"><span style="line-height:1.8em;">SF</span><wbr /></span><wbr /></span><wbr /><span style="color:black;line-height:1.8em;"><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;"><span style="line-height:1.8em;">系一开始的各种名词攻击，使得许多人在看过第一话之后就会选择放弃这部作品。</span><wbr /></span><wbr /></span><wbr /><span style="color:black;line-height:1.8em;"><span style="font-family:'Arial';line-height:1.8em;"></span><wbr /></span><wbr /><br><span style="color:black;line-height:1.8em;"><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;"><span style="line-height:1.8em;">虽然这么说很可惜，但是我觉得电脑线圈成为冷门作是活该。不过，这样的作品是不该就这么被埋没的。</span><wbr /></span><wbr /></span><wbr /><br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;"></span><wbr /><span style="color:black;line-height:1.8em;"><span style="font-family:'Arial';line-height:1.8em;"></span><wbr /></span><wbr /><br><span style="font-weight:bold"><wbr /><span style="color:black;line-height:1.8em;"><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;"><span style="line-height:1.8em;">电脑线圈与赛博朋克</span><wbr /></span><wbr /></span><wbr /></span><wbr /><span style="font-weight:bold"><wbr /><span style="color:black;line-height:1.8em;"><span style="font-family:'Arial';line-height:1.8em;"></span><wbr /></span><wbr /></span><wbr /><br><span style="color:black;line-height:1.8em;"><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;"><span style="line-height:1.8em;">    赛博朋克（</span><wbr /></span><wbr /></span><wbr /><span style="font-family:'Arial';line-height:1.8em;"><span style="line-height:1.8em;">cyberpunk</span><wbr /></span><wbr /><span style="color:black;line-height:1.8em;"><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;"><span style="line-height:1.8em;">），被用来表示</span><wbr /></span><wbr /></span><wbr /><span style="color:#000000;line-height:1.8em;"><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">八十年代以写被电脑自动化控制的社会为背景的科幻小说。日本人貌似对这种电脑世界与现实世界交织的作品情有独钟，电脑线圈也是其中的一部，但是，说电脑线圈是赛博朋克实在是太硬气了，所以我觉得要说电脑线圈是什么作品，我会叫它赛博童话，同样是讲电脑世界与现实世界的互动，电脑线圈里没有毁灭世界的危机，怪物的造型也谈不上凶恶，抓捕电脑</span><wbr /><span style="line-height:1.8em;"><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">BUG</span><wbr /></span><wbr /><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">的杀毒软件“沙奇”也是带着笑脸圆乎乎的。故事讲的也只是</span><wbr /><span style="line-height:1.8em;"><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">202X</span><wbr /></span><wbr /><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">年小学生的日常生活。这样的作品，是不应该贴上什么死板的标签的，它确实只是一个童话。</span><wbr /></span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;"></span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;"><span style="font-weight:bold"><wbr /><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">电脑线圈这部作品到底在思考什么？</span><wbr /></span><wbr /><span style="font-weight:bold"><wbr /></span><wbr /></span><wbr /><br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;"><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">    电脑线圈里，人不是接入一个与现实世界隔开的虚拟世界，而是让虚拟世界重合在现实世界上，让人在现实生活中可以利用虚拟世界的资源。这个设定很类似于科幻世界译文版曾经登载过的一个短篇《魅影猎手》。这个设定个人觉得比人类直接进入虚拟世界更接近于人类可能的未来，戴上电脑眼睛的孩子们，很方便的利用各种网络资源，饲养着电脑宠物，还进行着类似黑客的恶作剧活动。动画里将现在我们无法触及的数据变成了有形态可触摸的样子，各种电子道具也都基于现实事物，比如鱼竿，喷罐。看起来颇有童趣的设定，反而让人觉得更贴近生活。作为对未来的思考，电脑线圈无疑是平易近人而充满温馨的。</span><wbr /></span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;"><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    和虚拟世界有关的思考，不会不出现电脑生物，电脑线圈里，电子宠物是戴上电脑眼睛之后可以触摸的，孩子们将电脑宠物当作了自己的朋友，无论是忠实憨厚的传助，还是机灵可爱的咪</span><wbr /><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">Z</span><wbr /><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">，看动画时都很容易忘记它们只是虚拟宠物。电脑线圈里大人与小孩对电脑宠物的态度，其实正是制作方对虚拟与现实思考，优子的妈妈说有温暖的现实世界才是真实的，而优子自己最后却深深的体会到，即使只是一个电子宠物，传助带给她的温暖也绝对不是虚幻的。当虚拟世界已经成为现实生活的一部分，虚拟与现实的界限也就模糊起来。我们到底如何看待虚拟与现实，在未来的某一天，这是会真正摆在每个人面前的问题吧。</span><wbr /></span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;"><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    而另一种电子生物，</span><wbr /><span style="line-height:1.8em;"><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">illegal</span><wbr /></span><wbr /><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">，按照电脑线圈里模糊不清的解释，应该是由人类的感情残余，还有电子宠物的残余被</span><wbr /><span style="line-height:1.8em;"><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">null career</span><wbr /></span><wbr /><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">收集起来产生的产物，是不被承认的，自己产生的电脑生物，被杀毒软件认为是</span><wbr /><span style="line-height:1.8em;"><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">BUG</span><wbr /></span><wbr /><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">，发现了就会加以清除。故事开始的时候，</span><wbr /><span style="line-height:1.8em;"><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">illegal</span><wbr /></span><wbr /><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">是作为类似反派的生物出现的，但是随着剧情的深入，孩子们越来越发现</span><wbr /><span style="line-height:1.8em;"><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">illegal</span><wbr /></span><wbr /><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">只是偶然间获得了生命，拼命想生存下去的电子生物，以后人类面对不是自己制造的，而是自然产生的电子生物到底会是什么态度？</span><wbr /><span style="line-height:1.8em;"><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">illegal</span><wbr /></span><wbr /><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">也会感到痛苦，也会和孩子们亲近，它们也想存活下去，面对这样的电子生物我们到底该怎么去面对，电脑线圈并没有给出答案，只是用一个一个的小故事向我们展示着种种可能性。</span><wbr /></span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;"></span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;"><span style="font-weight:bold"><wbr /><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">对于电脑线圈的感动与牢骚</span><wbr /></span><wbr /><span style="font-weight:bold"><wbr /></span><wbr /></span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;"><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    抛开电脑线圈的</span><wbr /><span style="line-height:1.8em;"><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">SF</span><wbr /></span><wbr /><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">元素，作为校园生活剧来说电脑线圈依然是成功的，三个女主角个性都很鲜明，小学生青涩的初恋也描绘的很成功，即使披上高科技的外衣，我所看到的，依然是我小时候嬉闹玩耍的情形，电脑线圈作为</span><wbr /><span style="line-height:1.8em;"><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">SF</span><wbr /></span><wbr /><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">作，我却觉得最大的亮点在于真实性，不仅仅是说是未来描绘的具有实感。更重要的是对童年描写的真实感，让人看起来充满了温暖。</span><wbr /></span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;"><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">不过，电脑线圈依然没有达到神作的水准，且不说以小孩子为主人公局限了它的深度，从剧情来说还是显得有些拖沓，</span><wbr /><span style="line-height:1.8em;"><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">14</span><wbr /></span><wbr /><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">话的总结集让我猛然发现前</span><wbr /><span style="line-height:1.8em;"><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">13</span><wbr /></span><wbr /><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">话对整个剧情发展的贡献实在是太少，而</span><wbr /><span style="line-height:1.8em;"><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">22.5</span><wbr /></span><wbr /><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">话再次总结我简直要怒了，这是赤裸裸的拖戏。。。</span><wbr /></span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;"><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    最后故事迎来了高潮，所有的谜团一一解开，回过头来看</span><wbr /><span style="line-height:1.8em;"><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">4423</span><wbr /></span><wbr /><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">这个线索设计的是非常成功的，而当初优子妈妈告诉优子一个叫真由美的女孩的电话一段则是超级生硬的。真情的呼唤让勇子回到现实世界虽然是感人的，但是作为一个高质量的作作品，如此滥俗的结局还是让我有一丝遗憾。</span><wbr /></span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;"><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    还有个人小小的牢骚，显然是制作经费所限，</span><wbr /><span style="line-height:1.8em;"><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">OP</span><wbr /></span><wbr /><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">和</span><wbr /><span style="line-height:1.8em;"><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">ED</span><wbr /></span><wbr /><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">始终是一个，让我的欲望没有得到充分的满足。</span><wbr /></span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;"><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    感谢大家看到最后，如果有人看过我小小的文章之后对这部作品有了一点点兴趣将是我最高兴的事情</span><wbr /><span style="line-height:1.8em;"><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">~</span><wbr /></span><wbr /></span><wbr /><br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;"><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">    以上</span><wbr /></span><wbr /> <!--v:3.2--> ]]></description>
<category><![CDATA[猪读猪说]]></category>
<author><![CDATA[188880418@qq.com(铁胆火车猪)]]></author>
<comments>http://188880418.qzone.qq.com/blog/1232811062#comment</comments>
<qz:effect>134218240</qz:effect>
<pubDate>Sat, 24 Jan 2009 15:31:02 GMT</pubDate>
<guid>http://188880418.qzone.qq.com/blog/1232811062</guid>
</item>

<item>
<title><![CDATA[菜鸟护士的恋爱危机]]></title>
<link>http://188880418.qzone.qq.com/blog/1232024695</link>
<description><![CDATA[    “啊！我受不了这种淑女的吃法了！”魏露露盯着还剩下大半的早餐——总汇三明治一个，两眼闪着凶光说。<br>    “呜~痛痛痛，嘴角又裂开了，名雪你应该尽力阻止我的啊。”<br>    名雪对用幽怨眼光看着她的，上火的嘴角因为想大口吃东西而裂开的好友苦笑一下，低头喝了一口清粥。<br>    “什么，你心里想着我这是遭天谴？！”对名雪用了读心术的魏露露气鼓鼓的质问着。<br>    “一大早就用读心术，真是，”名雪把喝空了的碗放到一边，“菜鸟护士喜欢古医生的事情是你到处说的吧。”<br>    “不，不会吧。”魏露露脸上浮出了吃了腐果的古怪表情，“我明明只说给你和孟轻扬知道啊，现在有这种传言了吗？”<br>    “不是你说出去的吗？”这次轮到苏名雪感到奇怪了。<br>    那么，会是谁传出来的呢？两人都在心里这么想着。<br>    ◆                   ◆                   ◆<br>    “菜鸟护士，愿意和我一起过圣诞节吗？我这有Bread Talk的促销礼券，一起吃蛋糕去吧？”站在我面前的，是已经换好便服，头上戴着圣诞帽的古医生。<br>    这么快就已经下班时间了？我当然愿意啦，等等我去换衣服。<br>    诶？古医生居然会来邀请我一起过圣诞节，这到底是怎么回事呢？好，好高兴，不不，好害羞，明明平时都不怎么说话的说，果然是圣诞老人给我的眷顾吗？<br>    可是，只有古医生，是从来不会叫我菜鸟护士的。<br>    “一大早不要发呆，402病房该打点滴了，快去。”耳边传来护士长有点严厉的声音。<br>    “啊，是，是。”<br>    原来只是白日梦而已，我略微有点遗憾的想，品味着还留在心底的一点点甜蜜，我转身想去配药室，走到门口，听到后面似乎有人小声说：“她是不是在想古医生和她一起过圣诞节呢？”<br>    诶？刚才那是幻听吧，我这么想着，然后一头撞上了门框。<br><br>    “妈妈，今天是菜鸟姐姐来打点滴。”<br>    “不许这么叫，真没礼貌。”6号床的阿姨轻轻拍了拍她儿子的头，然后抬头对我说：“真是不好意思，蔡护士。”<br>    “没什么，大家都这么叫的。”我不在意的摆摆手。<br>    不过，上了一年班还被大家这么叫，是不是该反省下呢？连新来的护士都叫我菜鸟前辈的说。<br>    一边给阿姨手背上摸酒精，一边这么想着。<br>    “蔡护士扎针总是很准，其他护士都说我手上血管不明显呢。”阿姨笑着对我说。<br>    被表扬了呢，虽然口上说着哪里哪里，心里还是很高兴，而且，今天在这个病房里，至今为止都有没有出任何差错呢，阿姨已经是最后一个打点滴的病人了，那么今天——<br>    我回头看看病房，一床的大婶打着毛线，不时瞟着这边，二床的大叔虽说看起来在看晨报，可是动作总觉得很僵硬，三床的女孩一边笑着看着这边一边和男友聊天，四床和五床的小伙都干脆什么也不干，光盯着我这，也就是说，整个病室都在关注着我这。<br>    搞什么，你们就这么希望我…哼，今天我一定不会再放松警惕了。<br>    整个病房里，弥漫着一种说不清是轻松还是紧张的气氛。<br>    “对了，”阿姨这时候突然想起了什么似的，对我说“上次你教我老公蛋汤的做法真是谢谢了，又简单又好吃，这样他也不用天天带儿子吃馆子了，所以，今天我就投桃报李，告诉你个有用的消息，”阿姨笑着对我说“古医生最喜欢吃糖醋排骨，上次偶然间知道的。”<br>    哦，古医生喜欢吃糖醋排骨，一定要好好记下来。<br>    不，不对，阿姨为什么特意告诉我这呢？难道大家都知道我的心思了？明明我没对任何人提起啊。<br>    “您，您告诉我这干什么呢？我，我……”我有些语无伦次的说着，双手抓住装吊瓶的推车，准备逃出病房。<br>    “等一等，等一等啊。”阿姨抓住我的手，“你还没把吊瓶从推车上取下来呢。”<br>    我抬头一看，推车上孤零零挂着的吊瓶来回摇晃着，似乎在苦笑着向我摇头。<br>    我红着脸把吊瓶挂到阿姨床头，那么今天还是…<br>    “看看，最后还是犯错了吧，连续一星期犯错达成。”四床的小伙大笑着对我说。<br>    “哎，我还说菜鸟护士绝对不会重蹈覆辙了呢。”装作在看晨报的大叔放下报纸，满脸遗憾似的说。<br>    “护士小姐加油哦，我和男友打赌说在我出院之前你一定能有一次不犯错记录。”三床的女孩向我做出加油的手势。<br>    “你们，你们。”我红着脸看着病房里的每一个人。<br>    虽然听起来都是有些过分的话，可是我一点也不觉得生气，因为每个病人眼中，流露除开的，都是善意的目光，整 个病房里，充满着一种仿佛喝到奶奶煨的鸡汤时产生的亲切感。<br>    不过这不代表我不反击哦。<br>    “哼哼，你们说的这些我可不会装作没听到啊，”我伸手指向四号床，“你想吃的炸肉丸，我肯定会忘记做，”接着是五号床，“你要的曼秀雷敦的唇膏，我一定会忘在家里，”然后是三号床，“这期昕薇我买了，不过什么时候带来我也不知道哦。”<br>    “不要啊，护士姐姐我们会帮你和古医生搞好关系的。”<br>    “古医生喜欢的作家是川端康成，我用这个情报交换肉丸。”<br>    “我想看昕薇，我会教你追男生的办法的。”<br>    病房里一下子热闹起来了。<br>    可是，话题为什么变成和古医生有关了呢？<br>    突然觉得脸上好烫，等回过神来，我已经推着车跑到走廊上了。<br>    坏了啊，这简直像是自己承认了一样。<br>    为什么大家都好像知道我喜欢古医生的样子呢？我记得我没对谁说起过啊，明明是单恋。<br>    要是古医生知道了，他会怎么想呢？会不会感到讨厌呢？要，要是被讨厌了，我该怎么办？<br>    不行，我不要被古医生讨厌，怎么也不要，先试着找出这个说法是从哪里传出来的，如果传言的源头出来辟谣，大家就不会再传了吧。<br>    可是，这次传出来的并不是谣言，万一只是大家都看出我的心思了呢，明明觉得隐藏的很好呢。<br>    感到有些苦恼，有些纠结，有些害怕，还有，即使想去否认也必须承认的，一丝期待。<br>    假如古医生听到了传言，又接受了我的心意的话……<br>    “又在发呆！407病房的病人吐了，快去收拾一下。”护士长的怒吼在耳边响起。<br>    哎，美丽的白日梦总是破碎的特别快。<br>    ◆                   ◆                   ◆<br>    “早上菜鸟前辈在402显得很慌张呢。”<br>    “真的吗？难道前辈真的喜欢古医生，一点也看不出来呢。”<br>    “也许只是觉得很麻烦呢而已。”<br>    “不过我觉得两个人很配呢，能两人一起过圣诞节就好了。”<br>    “好了好了，先不说这，我觉得现在要回复的话，底气不足呢。”<br>    “也是呢，一会吃饭的时候好好试探一下。”<br>    “嘻嘻，这种坏人做的事情就交给你了。”<br>    “不要，大家明明是统一战线，为什么要交给我一个人做，不公平。”<br>    “我请你喝奶茶。”<br>    “明天的份也请了的话。”<br>    “好，好，让你喝这么多甜的，小心长胖。”<br>    几个护士一边拿着饭盒下楼，一边嘻嘻哈哈的说着不停。<br>    ◆                   ◆                   ◆<br>    入口即化的鲜奶油，口感醇厚的黑巧克力，松软适度的海绵蛋糕，甜度被巧克力的微苦巧妙的中和，这样微妙的平衡，要是放在平时，我的味觉神经大概已经尖叫起来了吧，可是，在这个人面前，要我好好享受蛋糕，果然还是太难了呢。<br>    紧张与甜蜜，要是和巧克力与蛋糕一样保持着平衡就好了，可是现在，果然还是紧张更多一些。<br>    “怎么了，不好吃吗？果然还是该点水果蛋糕的？还是说，不想和我一起来吃？”古医生看着只吃了一口蛋糕的我，有些担心似的问。<br>    不好，要被误会了。要好，好，好好说明的说，完了，连思，思，思维都开始打结了。<br>    “绝对不，不，不是这样的。”我的舌头好像是被打上了死结，声音也大到周围人都看过来，“在古医生还是实习生的时候，为了上班第一天的我顶罪，从那时候起，我，我就……”<br>    说着说着就说出多余的话来了，这简直和自爆一样嘛，我越说越小声，脸肯定也红得和圣诞帽一样了吧。<br>    “这样啊，那我就放心了。”古医生笑着说，“嘴角粘上巧克力了，不要动哦。”<br>    古医生伸过手来，从我嘴角拿下巧克力碎渣，不经意似的丢进自己嘴里。<br>    吃，吃，吃下去了？间，间，间接接吻？！我一时间仿佛石化了。<br>    “咦？前辈进入少女模式了呢？”<br>    “又在做白日梦啊，让我看看今天的便当盒，哇，松菇饭很香，炸肉丸看起来也很诱人，鸡蛋卷看着也不错，我用这个白菜心换一个鸡蛋卷。”<br>    “菜鸟前辈快清醒啊，要被不等价交换了啊。”<br>    原来又是白日梦吗？今天的我，总有要发生什么的预感，是因为那个传言的缘故吗？<br>    总之先吃饭吧，要对吃饭时的八卦话题谨慎应对，今天她们肯定会问这问那吧。<br>    “前辈，把那本《Mina》递给我。”<br>    “这个叫‘结冻的泪’的耳坠好漂亮，考虑买了给自己当圣诞礼物吧。”<br>    “你时把售价看掉了几个零啊，再说叫这名字的耳坠只适合冷美人吧。”<br>    “这是说我活泼过分咯？你小心了，我要向你男友告发你小学二年级还和爸爸一起洗澡的事情。”<br>    “哇，你这太狠了吧。”<br>    貌似完全没有关于那个传言的话题，是我多心了吗？<br>    看来能安安心心的吃饭了，我夹起一个肉丸丢到口里，嗯，真香啊。<br>    “下班一起去逛街吧？”<br>    “不行，我要陪男朋友，对了，菜鸟前辈，”长着一张娃娃脸的小林护士突然问我，“双鱼座和巨蟹座的配对指数是多少？”<br>    “89，很高哦，你和你男朋友吗？”我想也没想就回答到。<br>    诶？平时我不太关心星座占卜的啊，这个数字怎么这么清楚？啊，这是……<br>    “哎呀，问错了，我是想问白羊座和狮子座来着，前辈，是多少呢？”我突然发觉小林护士眼中闪过一丝狡诈。<br>    哇，被这张娃娃脸欺骗了，记得双鱼和巨蟹是89那是因为这是自己和古医生的星座配对。<br>    故意在我不注意的时候，做出这么拐弯抹角的试探，太狡猾了。<br>    “哦？只有双鱼和巨蟹的指数记的这么清楚啊。”<br>    “前辈是双鱼座吧，巨蟹座，嗯，好像是哪个医生呢，到底是谁呢？”小林护士露出无比天真的笑容，歪着脑袋看着我。而且这时候我才发觉，其他护士早就停下闲聊，一个一个都笑嘻嘻的看过来。<br>    呜哇，这种微妙的破绽会被这群八卦女发挥成什么样子啊，不，我不要想象了。<br>    啊，不管了，我赌气的吃下一大口松菇饭，然后很干脆的被呛到了。<br>    多米诺骨牌只要抽掉其中的一片就不会发生连锁反应，但是是谁吧暖壶放在桌边，又是谁忘记把水杯盖好呢？<br>    “菜鸟护士，赶快收拾！”碰倒了暖壶又打翻了水杯的我，理所当然的迎接了护士长的狮子吼。<br>    ◆                   ◆                   ◆<br>    “吃过菜鸟护士做的炸肉丸，觉得饭堂做的完全不能吃了呢。”魏露露皱着眉头咀嚼着午饭。<br>    “呵呵，上次护士用筷子夹着肉丸进来，发觉我们两个在一起吃饭，又慌慌张张跑回去再夹一个来，真是美好的回忆呢，对了，那个传言，到底是哪传出来的呢？”苏名雪问坐在床头的好友。<br>    “哼，要不是你怀疑到我头上来，我才没兴趣花这功夫呢，不过源头还真是令人惊讶呢，居然是……”<br>    “哦？真是意外呢，不过这不是件好事情吗？再调查详细点吧，你似乎很有兴趣的样子。”<br>    “喂喂，明明是你自己超有兴趣的吧。”魏露露做出一副我服了你的表情。<br>    ◆                   ◆                   ◆<br>    “312病房该量体温了，你去吧。”护士长对我说。<br>    “是，马上去。”我拿起托盘，准备下楼。<br>    正好，是魏露露的病房，可以问问关于传言的事情，啊，小凡也是312的。我转身去衣架那边，从大衣口袋里拿出两颗糖。<br>    “菜鸟姐姐！”小凡看到我，伸出没在打点滴的那只手，使劲向我挥舞着。<br>    看到这张有些苍白但却很有活力的脸，我觉得心情也开朗起来。<br>    “小凡，猜猜姐姐哪只手里有糖呢，不许耍赖，只能猜一次，猜错可就没有了哦。”我伸出双手对小凡晃了晃。<br>    “上次用裹了瑞士糖纸的肥皂欺骗小孩子的是谁啊。”不知什么时候，魏露露已经从床上跑下来，用下巴靠着我的肩膀说。<br>    “那是其他护士开玩笑给我的，我还以为真是瑞士糖来着。这次一定不会有什么问题啦。”我争辩着。<br>    “两只手里都藏着糖呢，护士哄小孩子开心还真是有一套呢。”魏露露贴着我的耳朵，悄声说。<br>    被看穿了啊，这个叫魏露露的女孩似乎有着什么神奇的力量，每每说出让人惊讶的话。<br>    “小凡不要听你露露姐瞎说，我手里拿的真的是糖，猜吧，左手还是右手呢？”<br>    “左手！”<br>    “哦，猜对了呢，来，拿着。”我把糖递给笑的很开心的小凡。<br>    可是，我记得我拿的两颗都是柠檬糖啊，为什么小凡正在撕开一颗白色糖果的糖纸呢？<br>    糖是放在大衣口袋里的，大衣是昨天从衣柜里翻出来的。<br>    “喂，小凡，不要吃。”突然明白过来的我，连忙夺下小凡手里的糖，把小凡和一直看着我们的小凡妈妈吓了一跳。<br>    “对不起，小凡，对不起，阿姨，这个，这个不能吃的，这个是樟脑丸，我拿错了。”我慌不迭的向小凡和阿姨鞠躬，道歉。<br>    忘记拿出放在大衣口袋里的樟脑丸（而且当初还忘了打开），还当成糖果拿出来，为什么我会犯这种错误啊，我几乎想抱着头蹲下了。<br>    “这么下去，在医院里该留下能让淘气的小孩子立刻乖乖听话的‘菜鸟护士传说’了哦。”魏露露这时候还在旁边落井下石的开着玩笑。<br>    “护士不用责怪自己，我家小凡很喜欢护士小姐呢，每天都要问菜鸟姐姐来不来。谢谢护士小姐总是逗小凡开心。”坐在一旁的小凡妈妈轻轻拍拍我的手，安慰我说，“今天护士小姐是心里想着和古医生约会的事情猜出错的吧，呵呵，阿姨很理解你的心情哦。”<br>    诶？传言已经变成这样子了吗？我回过头，用疑问的眼光看着魏露露。<br>    “我什么也没说过哦，早上的传言也和我无关。”魏露露两手一摊说。<br>    “早上看到古医生穿着很帅气的西装来上班，好像还做了头发，当时连我都心跳了一下呢，下午才听说是和护士小姐一起过圣诞节，呵呵，年轻就是好呢。”小凡妈妈笑着说。<br>    “啊，啊，嗯……”我敷衍的回应着，心里弥漫这一股被震耳欲聋的烟花洗礼之后的烟火味。<br>    心不在焉的量完体温，我靠在走廊冰冷的瓷砖墙上，回想着刚才听到的话。<br>    古医生打扮成这样子应该是有约才对，可是，我从来就没听说过古医生有女朋友。<br>    但是像古医生那么优秀的人，有女朋友不是很正常的事情吗？我又对古医生了解多少呢？现在看来，古医生也许是有女朋友的吧；现在看来，古医生大约是有女朋友的吧；现在看来，古医生肯定是有女朋友的吧。<br>    一想到古医生有着我所不知道的女朋友，一想到他们要一起过圣诞节，突然在心里涌起了强烈的痛楚。<br>    呵呵，明明只是单恋而已，居然也会这么沮丧，我果然是太天真了呢。<br>    胆小的我，一直只敢偷偷的看着他的背影；胆小的我，连圣诞礼物也不敢买了送给他。<br>    胆小的我，甚至连句圣诞节快乐都不敢对古医生说起。<br>    总是做着白日梦的我，终于被现实打醒了呢；面对传言总感到一丝窃喜的我，终于不得不面对真相了呢。<br>    可是，即使是胆小的我；可是，即使是做着白日梦的我，也觉得有一点不甘呢。<br>    也许，说句圣诞节快乐的勇气，我还是能够鼓起的呢。<br>    突然觉得有一点点感谢那个传言，我似乎获得了一点点勇气。<br>    哪怕，是用来结束单恋的勇气，下班之后，好好向古医生说声圣诞节快乐，然后，好好放松一下心情吧。<br>    我这么为自己决定着。<br>    ◆                   ◆                   ◆<br>    “……于是，菜鸟护士似乎产生了极大的误会，像失恋了一样胡思乱想呢。”魏露露有些担心的跑上楼对好友报告进展。<br>    “要是我，大概也误会了呢，不过不用担心了，我刚看到小林护士把一张贺卡压在饭盒下面了，那上面应该有约会邀请吧。”苏名雪轻松的说。<br>    “我还是有点担心啊，菜鸟护士这么迷糊的，还不知道会发生什么呢。”<br>    “不要乌鸦嘴啊，再说，不是还有我们吗。”<br><br>    “前辈，要玩的开心哦。”<br>    “今天一定要尽兴哦。”<br>    “前辈，好羡慕你啊，好好玩啊。”<br>    到了下班时间，不值晚班的护士们似乎都比我先收拾好东西，然后向我道别，连护士长都难得的笑着对我说：“不要玩太晚啊。”<br>    她们似乎都误会了呢，不管了，好好向古医生道声圣诞快乐，然后放弃这段单恋吧。<br>    说的真轻松呢，可心还是会痛啊，我确实喜欢着这个人，我又一次这么确认着。<br>    拿起饭盒放进包里，一滴眼泪落在饭盒下的卡纸上。<br>    什么嘛，这么留恋是不行的哟，我用力擦了擦眼睛，取下大衣，向古医生的办公室走去。<br><br>    “不翻到最后一页，果然不知道故事的结局啊。”魏露露回头对和她一起躲在墙角的苏名雪苦笑的摇了摇头。<br>    “还不是你这乌鸦嘴，真没想到菜鸟护士真会迷糊到家，贺卡放在那么明显的地方都没注意。”苏名雪也无奈的叹了口气。<br>    “不过我觉得这事情全怪古医生，自己喜欢菜鸟护士又没自信，让其他护士帮忙试探菜鸟护士，放出这种传言，下午又用贺卡这种拐弯抹角的方式邀请人，要是我被这种人喜欢上，我一定要把他甩了。”魏露露忿忿的说。<br>    “别在这抱怨了，菜鸟护士要走远了，一会真错过了的话……”<br>    “那也是古医生活该。”<br>    “可是菜鸟护士是无辜的嘛，我们平时受了她不少照顾了，今天应该帮她一把。”<br>    “那么，我们一起去拿贺卡给她吧，我已经等不及想看到她拿到贺卡的表情了。”<br>    “嗯！当然还要祝她圣诞快乐。”苏名雪笑着拉起魏露露的手。<br>    两人一起追着菜鸟护士跑去。 <!--v:3.2--> ]]></description>
<category><![CDATA[猪蹄涂鸦]]></category>
<author><![CDATA[188880418@qq.com(铁胆火车猪)]]></author>
<comments>http://188880418.qzone.qq.com/blog/1232024695#comment</comments>
<qz:effect>134218240</qz:effect>
<pubDate>Thu, 15 Jan 2009 13:04:55 GMT</pubDate>
<guid>http://188880418.qzone.qq.com/blog/1232024695</guid>
</item>

<item>
<title><![CDATA[心口不一]]></title>
<link>http://188880418.qzone.qq.com/blog/1230382500</link>
<description><![CDATA[    12点过5分了，我瞟了一眼手表，渐渐开始觉得有点烦躁。<br>    讲台上的数学老师还在津津有味的讲解着压轴题第二问，不时推推他那假louis vuitton的半框眼镜。<br>    不行，不能再等了，最佳时机只有那么10分钟而已，话说最近护士们吃饭还吃的真快。<br>    “老师，我要去厕所。”<br>    “去吧，去吧。”讲到兴头上的老师厌烦的挥挥手，我如获大赦般的向车棚跑去。<br>    自从感恩节逃跑作战之后，想去探望苏名雪就变得有些困难了。<br>    现在似乎还处于惩罚阶段，外出理所当然的被禁止了，连探望也在严格的控制中。<br>    不过也不是无机可乘。<br>    匆匆锁好自行车，我跑到四楼的楼梯口，开始观察护士站里的情况。<br>    走廊里除了通常的消毒水味，此时还混杂了各种饭菜的香味。<br>    还好，貌似都还在吃饭，正是防御松懈的时候。<br>    我装作若无其事的样子，混在几个探病的人之中，一边慢慢走过护士站，一边用余光观察护士站里的情况。<br>    很好，几个护士在边吃饭边聊天，应该完全没有注意到我。<br>    看来今天很顺利，然后在查房之前离开就好了，我这么想着，轻轻的推开422病房的房门，又轻轻关上，门把上挂着的“谢绝探视”的牌子来回摇晃着刮着门，发出沙沙的响声。<br>    “名雪，我来了。”<br>    “嗯。”名雪只是轻轻应了一声。<br>    有点奇怪。<br>    “今天午饭都吃了啊，胃口这么好小心长胖。”我试着找个话题。<br>    “嗯。”名雪看着我，点了点头。<br>    确实有些奇怪。<br>    “今天天气不错，一会把窗帘拉开吧。”<br>    “嗯。”名雪看着我，漫不经心的答应着。<br>    真的好奇怪，从我进门就开始盯着我看，态度也很心不在焉。<br>    嘴角有饭粒？扣子扣错？裤子拉链没拉？鞋带散了？<br>    没有，完全不是这方面的问题。<br>    气氛变得有些令人在意。<br>    是不是应该开口问问呢？不过好像会让气氛更尴尬的样子。<br>    看到半天没反应的我，名雪好像赌气似的把头一扭，扎好的双马尾也跟着甩了起来。<br>    哎呀，这么明显的事实被我忽略了，名雪的态度也就可以理解了。<br>    原本期待着，却没有得到回应，任谁都会有些不快吧。<br>    要是换作我在这个立场上，是不是已经生气了呢？虽然我是扎不起马尾的啦。<br>    “这个发型很适合你，很可爱。”我试着做出补救。<br>    “算了，已经扎了一上午了，不过貌似谁也没有注意。”名雪有些冷淡的说着，开始动手把扎头发的橡皮筋解下来。<br>    “可是我觉得真的很适合你啊，我很喜欢啊。”<br>    “我已经没兴趣了。”名雪把两根橡皮筋丢到桌上，让头发又回到原来的样子。<br>    “……”名雪的态度让我觉得有些不爽。<br>    “对了，我想看《苹果核战记》，下次装在MP3里带给我看吧。”<br>    “那不是女孩子看的类型吧，也许看《秒速5厘米》或者《穿越时空的少女》会好一些？”我这么建议着。<br>    “我说要看《苹果核战记》下次拿来给我看就好了。”<br>    这算是什么态度？！<br>    “你这是怎么回事，把我当佣人使唤吗？我只是好心建议下而已。”我不自觉的把声音提高了几度。<br>    “把你当佣人？是你把我看成那种只能看些软绵绵的片子的大小姐吧？”名雪毫不犹豫的反击回来。<br>    简直无理取闹，我要冷静，我要冷静。我深深吸了一口气，调整一下心情。<br>    “名雪，我不是这个意思，我只是……”我试图向名雪解释，可是名雪打断了我的话。<br>    “别以你这个弱气男的三流思维给我灌输想法！”<br>    弱气男？！三流思维？！！<br>    虽然心里依然有声音要我冷静，不过我已经觉得忍无可忍了。<br>    “我大中午跑来就是为了听你莫名其妙的损人话？就算是病人，我的忍让也是限度的啊，你那是耍的什么鬼脾气？”我怒视着以微妙的表情看着我的名雪。<br>    “哦？哦？我耍脾气？我有求你来看我啊？看不惯就别来啊。”名雪此时已经摆出一副冷笑的表情。<br>    “好，好，我居然来看你，我看我也真是三流脑瓜了，你就继续关在这当你的幽灵公主去吧。”我愤愤的丢下话，拉开门走了出去。<br>    在关门的瞬间，我似乎看到名雪把头埋进被子里，不过，这大概是我的幻觉吧，不，一定是幻觉。<br> <br>    为什么我要干这种蠢事呢？我盯着刚把我闹醒的电子表，有些恼火的想。<br>    夜光表正指向凌晨3点过1分。<br>    我轻手轻脚的穿好衣服，光着脚走到主卧门口，屏住呼吸仔细听了一会。<br>    呼吸声非常平稳，爸妈应该都睡的很熟吧。<br>    那么，行动开始。<br>    我踮手踮脚的走到楼梯口，开始向一楼的书房进发。<br>    和木质地板完全不同的冰冷触感从我脚底直冲头顶，让我不由得摇晃了一下，手扶到了栏杆上，传来了微妙的嘎吱声。<br>    该死的地砖，我以几乎不可闻的声音说。<br>    正在这时，我听到了主卧传来了翻身的声音。<br>    一种更冰冷的感觉从头顶传到脚底。<br>    被发现了吗？不会吧，明明说的超小声啊，我此时只得一动不动的站在冰冷的楼梯地砖上。<br>    仿佛老巫婆用枯树皮似的手摸着你的脸阴笑着对你说：“小可爱。”时一般的难熬时光。<br>    一会儿，卧室又传来平稳的呼吸声。我近乎虚脱的吐出一口气。<br>       3点过10分，我终于走到书房，短短的几步路却让我有种跑完马拉松的无力感。<br>    书房里只有鱼缸的装饰灯放出蓝色的幽光，睁着眼呼呼大睡的金鱼们，丝毫没有察觉到我一步一步的走近了书桌。<br>    我小心的给笔记本电脑接上电源，轻轻的掀开盖子，按下开机键。<br>    开机硬件检测的提示音让我的心狠狠的跳了一下，第一次发觉开机居然有如此大声响的我，几乎想对电脑说：“嘘~”<br>    从E盘翻出《苹果核战记》然后打开转换器。<br>    格式转换预计时间，43分钟。<br>    硬盘灯急速的闪烁着，我有些出神的盯着那仿佛在欢乐的跳跃着的硬盘灯。<br>    像傻瓜一样，我自言自语着。<br>    别人明明都说了那样的话，我到底在这里干什么呢？<br>    为什么就上了闹铃呢？我自己也不太清楚。<br>    眼前又闪过关门前看到的一幕，一种黏糊糊的不快感又贴了过来，滞重的，摆脱不掉的感觉。<br>    是沮丧？还是失望？对自己？还是对她？不知道，怎么也想不明白，各种各样的感觉混杂在一起，让本来就充满困意的大脑变得更加一团浆糊。<br>    但是对她的事情，怎么也无法放着不管。<br>    这个想法，异常的坚定。<br>    就这么盯着屏幕胡思乱想着，40分钟的时间像是被天狗食月般吃掉了似的，一晃就过去了。<br>    重新躺回床上之后，我盯着天花板，突然就喊了出来。<br>    “好吧，好吧，明天就像个有着三流脑瓜的弱气男一样去见她吧。”<br>    如果爸妈问了，我就说是梦话好了，我迷迷糊糊这么想着，睡了过去。<br> <br>    走在楼梯上的我，深深的吸了一口气，似乎要把脑中空白的部分填满。<br>    但是被空气充满的空白依然是空白，，到底要怎么面对名雪，还是没有想好。<br>    需要道歉吗？我觉得我并没有做错什么，可是总有一种心结未解的感觉，或许见面了又争吵起来怎么办？或许我去了名雪根本不想见我怎么办？各种各样的设想纠结在一起，我感受到如同迷路在雪原的旅人在四下张望后，却发现连自己在雪地里的脚印都不再可见时心中涌起的那种茫然，我不由得放慢了脚步，我到底该怎么——<br>    “想再多也没用，没听过船到桥头自然直吗？托你的福，本小姐昨天没吃到甜点，还不得不吃了超多超难吃的鱼丸，这个责你到底要怎么付啊！”<br>    突然传来女孩子满是怒意的声音，楼梯间里好像只有我一个人，难道是在对我说话？<br>    顺着声源抬头，三楼楼梯口正站着一个穿着病服的短发少女，似乎也是这的病人，，正一脸不爽的看着我。<br>    甜点？鱼丸？她到底在说什么呢？<br>    “啊，还装蒜，昨天是你把名雪弄哭的吧，我昨天下午听护士说了之后去找名雪，但是她什么也不说，我只好用读心术，结果花了好长时间，错过了吃饭的点，套餐只剩下青菜和鱼丸，打菜的大娘给我打了好多鱼丸，然后回房后又发现当甜点吃的布丁被邻床大叔家的小儿子吃掉了，这些，全都是你的错啦。”<br>    她到底说了些什么呢？读心术？套餐？布丁？不不不，这些都不是重点，重点只有一个，名雪哭了，因为我。<br>    我站在台阶上，反复咀嚼着这句话。<br>    为什么会哭呢？因为我。<br>    为什么会因为我哭呢？因为和我吵架。<br>    为什么因为和我吵架哭了呢？不知道。<br>    只知道因果，却看不清联系，我仿佛剧院里瞪大双眼的观众，拼命想从魔术师消失与出现的两扇大门之间，找出一条并不存在的通道，可是无论怎么看，门与门之间，依然只有空气。我叹了口气，低头不语。<br>    “带着这样的困惑去见名雪，真的好吗？”女孩仿佛看穿了我的心思，用复杂的眼神看着我说。<br>    “名雪是怎么想的，你一点也不懂吧。”<br>    “我……”反驳的话，一句也说不出口，眼前一再闪过的，只是自己拉开门，走出422病房的景象，只是自己甩下恶言恶语，将名雪一个人留在病房里的景象。我，真的试图去理解名雪了吗？<br>    “‘如果有人陪伴着，即使是死，也能微笑着面对。’这种傻瓜一样的豪言壮语是你说的吧，”女孩以逼人的目光瞪着我说，“名雪可是那种会把这种话记一辈子的人啊，名雪总是试图给予我们认同感，总是试图将希望分给我们，即使偶尔自作主张，可一旦察觉到对方真的不愿意，她总是会老老实实放手，因为她希望我们在她周围，因为她确实是很害怕寂寞的孩子，因为她很在意我们的想法。可是，你是不一样的，对她说出那番话的你，是她确信会一直在她身边的人，只有面对你，她才会更多的考虑自己的感受，正是因为相信你会一直在她身边，她才会对你赌气，对你任性不是吗？为什么这么简单的道理，你却明白不了呢？”<br>    望着双肩因为激动微微有些颤抖的女孩，我无言以对。<br>    错的确实是我，错的彻彻底底。<br>    我现在要去看名雪，向她说对不起。<br>    “等一等，本小姐对你可是恼火的很呢，你要是现在直接上四楼，我保证我会向护士告发哦。”女孩靠着墙，坏笑着看着我。<br>    “1，2，3，4，5，5次，给你5次机会，猜拳，只要5次里赢我一次，我就放你过去。”<br>    看样子不像是开玩笑，5盘赢一盘而已，我想应该没问题，猜拳就猜拳。<br>    一般人一开始都会出石头或者布，我出布应该是保险的。<br>    “石头，剪子，布”我们一起喊，女孩伸出的两指表明了我的失败。<br>    看穿了我的想法吗？一般来说第二次我是不会再出布了，那么我就再出布看看，我这么推断。<br>    还是剪刀，“两盘了哦。”女孩出剪刀的手在我面前晃了晃，又像是表明数字2又像是胜利的“V”字。<br>    石头对布，第三盘，依然是秒杀。<br>    我想到了谈话开始时她提到的一个词，读心术，可是世界上真有读心术吗？<br>    “真的有哦，不信的话，拿第四盘做实验嘛，依然是秒杀，看着吧。”<br>    布对剪刀，秒杀。<br>    真有这种能力存在吗？还有一盘了，姑且假设有吧，今天，我无论如何也要见到名雪。<br>    据说读心术只有在人面前才能使用，那么。<br>    我跑到墙拐角处，转到看不见她人的位置。<br>    “精神可嘉，不过我只要读你出手瞬间的信息就够了，随你现在想什么花样，没有用的哦。”女孩得意的声音顺着墙壁传来。<br>    没办法了吗？一定会被看穿吧，不过，无论如何也要试一下。<br>    石头，石头，石头，我不停的默念着，从拐角走了出来。<br>    “不停的念石头也没有用哦，你该不是想靠碎碎念取胜吧。”<br>    “石头，剪子，布”只有女孩一个人的声音。<br>    石头，石头，石头，石头，石头，布！我集中精神，一边默念着，一边出手。<br>    石头对剪刀，秒杀。<br>    握拳的手上紧紧的缠着耳机线，两个耳塞在下面轻轻的摇晃。<br>    “没想到你赢了呢，本来想赢你5盘戏弄你下再放你过去，算了，要好好向名雪道歉哦。”女孩一摊手，觉得很无趣的说。<br>    很恶趣味啊，完了，不能这么想，她会知道的。<br>    “啊，啊，我已经知道了，本来还想告诉你通过护士站的完美方法呢。”女孩摆摆手，向病房走去。<br>    <br>    已经过了吃饭时间了，走廊上人也很少，难道只有正面突破护士站了吗？<br>    神啊，不要让我被发现吧，我硬着头皮，低头向前走。<br>    “小子，站住。”护士站里传来了我最不想听到的一句话。<br>    我侧过头，看到人称菜鸟护士的护士姐姐在向我招手。<br>    看来情报很准确呢。<br>    “你是去找公主的吧，昨天放你过去结果公主下午哭得很厉害呢。”菜鸟护士叉着腰说。<br>    “我今天是准备去道歉的。”我老老实实说。<br>    “不行，睁只眼闭只眼放你过去的话，公主以后生气了不配合治疗我们会很头疼的。<br>    明明让名雪主动配合治疗的就是我，我很想大言不惭的这么说。<br>    “我只是…”我低头再做一次努力。<br>    “不行就是不行。”菜鸟护士摇着头说。<br>    哎，本来不想这么干的。<br>    只好用那个叫魏露露的女孩教的办法了。<br>    “听说，”我凑近菜鸟护士说，“你喜欢X医生是吧？我突然想在走廊里喊一下哦。”<br>    “呜哇，你去吧，只能给你5分钟，不，不能多了。”菜鸟护士猛地向后一跳，打翻了水杯。<br>    哎，我为什么觉得这么内疚呢，我耸耸肩，推开422病房的门。<br>    “名雪，我来了。”我低着头，轻轻的说。<br>    “露，露露说你，你一定会来，我，我可没有期待啊，双，双马尾也是一时心情好才扎的。”<br>    名雪有些慌张的语气，让我不由得抬头。<br>    扎着双马尾的名雪，微微涨红了脸。<br>    “名雪，对不起。”我诚心诚意的说。<br>    “算了，”名雪很大方的挥挥手，“我要看的动画呢？”<br>    “带来了，不过我真觉得你不适合看呢。”我拿出MP3,打开视频目录。<br>    “……”<br>    “嗯？怎么啦？拿给我看啊。”名雪歪着脑袋看着我，我头上冒出了细汗。<br>    “昨晚，转换完了，忘记放进MP3里了。”<br>    “……”<br>    “……”<br>    一时间，病房里安静的可怕。<br>    不，可怕这个词并不适合这个情况。<br>    因为名雪正一脸笑容的看着我。<br>    那笑容，真的很可爱。<br> <!--v:3.2--> ]]></description>
<category><![CDATA[猪蹄涂鸦]]></category>
<author><![CDATA[188880418@qq.com(铁胆火车猪)]]></author>
<comments>http://188880418.qzone.qq.com/blog/1230382500#comment</comments>
<qz:effect>134218240</qz:effect>
<pubDate>Sat, 27 Dec 2008 12:55:00 GMT</pubDate>
<guid>http://188880418.qzone.qq.com/blog/1230382500</guid>
</item>

<item>
<title><![CDATA[初雪]]></title>
<link>http://188880418.qzone.qq.com/blog/1228309876</link>
<description><![CDATA[        不管是圣诞节，情人节还是愚人节，中国人似乎对西洋节日特别能够接受呢。 <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    但是感恩节是个例外呢，走在街上的我，并没有感受到丝毫的节日气氛。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    不过也难怪吧，在这个缺乏信任的世界里，感恩似乎是个遥远的词汇。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    喂喂，明明看起来只是个小鬼头嘛，居然也装深沉发表这样的议论。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    如果我把我的看法说出来，一定会得到这样的回应吧。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    也对啦，我今年</span><wbr /><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">8</span><wbr /><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">岁当然是小鬼头了，可是不要小看小孩子哦，小孩子也懂的很多哦</span><wbr /><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">~</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    比如我知道，幸福的微笑有草莓圣代的味道哦，这个说服力不够吗，那换一个。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    比如我知道，现在的我，迷路了。</span><wbr /> <br><br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    “猜猜看我想去哪家店呢，猜三次不中的话，一会儿要请客哦，当然，不许用读心术哦。”苏名雪有些雀跃的像个孩子似的绕着我转，还说着让人困扰的话。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    “可是为了逃出医院，我已经对护士小姐用过读心术了，我想今天就彻底破戒算了。”</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    “不，不行，”名雪用双手想挡住我的视线，露出很可爱的慌乱表情，“那是，那是为了感恩节破的例，话说回来，菜鸟护士居然喜欢那个很没情趣的医生呢。”</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    本来今天正好是自己规定不许用读心术的日子，可是名雪一定要出来过感恩节，我只好对护士小姐说出了她暗恋许久的医师的名字，趁菜鸟护士慌张之际，我们就逃出来了。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    傍晚街上行人很多，不过并没有人注意到我们两人大衣下的病服，名雪此时已经把注意力转移到了八卦话题上，可手却还固执的挡在我们之间。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    真是和小孩子一样，我想。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    可是，这是不是意味着和名雪成了朋友的我，也像个孩子一样？</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    “我要用读心术的话，挡住我的视线也没用哦，不过我也不打算用那个啦，”我把名雪的手拨到一边，看到名雪视线正对着夕阳，突然灵机一动，“那么，我要猜了哦。”我自信的说。</span><wbr /> <br><br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    也许，叫迷路并不准确，只要知道车站在哪，回家的路费好路线都不是问题，口袋里，还有妈妈的手机号码，应该说我只是走丢了而已，不过，或许我有意在人群中松开妈妈的手的？小孩子的记忆是不可靠的嘛，所以我已经忘记了哦，话说回来，我还是想把我现在的状态称为迷路，因为我钟情这个词，童话里迷路的兄妹找到了糖果屋，迷路的国王找到了未来的妻子，迷路的穷孩子找到了宝藏，那么迷路的我，会找到我所期待的东西吗？</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    不过在那之前，鲜艳的夕阳仿佛往云彩上淋了一层果汁，整个云层就像一个巨大的圣代冰淇淋，这番景象已经夺去了我多半的注意力，小孩子嘛，对甜食免疫力为零哦。或许，我应该先去白胡子爷爷店里吃个圣代。</span><wbr /> <br><br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    “呜</span><wbr /><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">~</span><wbr /><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">你作弊，你肯定作弊了，不算，不算，我是不会请你的。”看着名雪嘟嘴的样子，我觉得很开心。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    “明明是你盯着那片像冰淇淋一样的云彩流口水，一眼就把你看穿了，还有我没要你请我啊，还还有，你居然在冬天拉着因为肺炎住院的病人吃冰淇淋，唉，我已经懒得吐槽你了。”</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    不久之前，我根本没有期待过会与人如此轻松的交谈，也没有期待过如此轻松的日常。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    是名雪给了我这样一个机会。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    也许在感恩节，我是最需要感恩的人吧。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    那么，请她吃圣代好了，名雪应该会高兴到像小狗一样摇尾巴吧。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    想象一下名雪长着尾巴摇来摇去的样子，居然也意外的很合适呢。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    “名雪</span><wbr /><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">…</span><wbr /><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">”我刚刚开口，名雪就拉着我的袖子，指着街对面说：“感恩节竞猜第二弹，那个小女孩现在在干什么呢？猜不到的话，要请客哦。”</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    算了，看来不用我开口，她已经铁了心要我请客了。</span><wbr /> <br><br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    这个世界上，有许多人只是看起来像人，其实只是人偶哦，嘘，这可是大秘密，不可以随便说的，它们的心可不是金怀表哦，而是一只只大蜘蛛，它们被蛛丝控制着行动，散布着不信任和冷漠，它们像把真正的人分隔开，再一个一个变成人偶。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    而你是拯救地球的美少女战士吗？</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    听到这个秘密的大人，一定会这么嘲笑我。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    虽然我确实是可爱无敌啦，跑题了跑题了，其实我只是个平凡的许愿实现者。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    只要有人确实的相信我，我就能实现他的愿望。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    不过至今还没有人相信我。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    但是今天是感恩节，今天的人们，或许会多一份信任也说不定。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    迷路的我，到底会不会找到信任我的人呢？</span><wbr /> <br><br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    “怎么看都只是走丢了的小孩子在向路人求助呢。”</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    我看到的，是一个穿着泡泡裙的小女孩，在向路人说着什么，可是，为什么每个人听完之后，都只是一脸惊讶的走开呢？</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    简直和卖火柴的小女孩一样，我突然这么想。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    要去问问看吗？算了吧，也许会卷进麻烦的事情也说不定，而且以名雪的状态，也不适合在外面久待。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    名雪，我们走吧，我正准备这么说的时候。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    “我猜，她是个许愿天使哦，但是是像凯珊德拉那样没人相信的女孩。”名雪貌似认真的说。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    开什么玩笑，还扯上了莫名其妙的希腊人，我很想吐槽名雪，但是许愿天使这个词，却勾起了我的思绪。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    传说中城市里住着许愿天使，能实现遇见她的人的愿望。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    还真是美丽的传说呢，典型的因为美丽而显得不真实的传说。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    好吧，如果我遇见许愿天使，我就决定多相信这个世界一点，我在心里戏谑的想。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    “不要做出一副无力吐槽的样子嘛，我只是突然想到了而已，不过，我们去看看她是怎么了吧？感恩节不帮助需要帮组的人，是会遭天谴的哦，</span><wbr /><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">OK,Let’s go</span><wbr /><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">！”名雪拉着我的手，穿过马路。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    病弱属性的元气少女吗？我苦笑着摇摇头。</span><wbr /> <br><br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    首先是戴着眼镜的上班族。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    “叔叔，我是许愿实现者，如果有什么愿望的话，我会帮你实现哦。”我摆出无敌可爱的表情说。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    “这是什么新的促销手段吗？现在的商家连这么小的小孩子都利用啊。”</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    然后是穿套裙的白领。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    “大姐姐，我可以实现你一个愿望哦。”我这次换上认真的神情。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    “啊，让开，我不会给你钱的。”</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    再是背单肩包的学生。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    “大哥哥，我有能力实现你一个愿望哦，有什么愿望想许吗？”我装做神秘的样子。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    “搞什么小孩子把戏，我没时间和你胡闹。”</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    我用粉笔在心中的黑板上画着一个又一个正字，每被无视一次，我就划下一个白道。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    当黑板画满的那天，我就决心对世界失望。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    不过黑板是很大的吧，我相信这个世界不会让我失望。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    其实这么多次无功而返，我也有一点受伤，倒不是因为被拒绝的事实。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    而是因为人们冷淡的视线，似乎比冬天还要寒冷。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    不过小孩子是不会在乎太久的啦，下次，也一定要精神的寻找许愿者。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    因为如果我不去寻找，谁去实现他们心中美丽的愿望呢？</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    那么今天就先去吃个圣代奖励下自己吧。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    “小朋友，等一下。”</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    似乎是在叫我，我转过头，出现在我眼前的是有着柔顺长发正盯着我看的大姐姐和有着披肩短发正一脸无奈看着渐晚天色的大姐姐。</span><wbr /> <br><br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    “啊？”我望着眼前的小女孩半天没说出一句话。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    我是许愿实现者，不过刚刚已经下班了，现在是准备去吃圣代的迷路女孩。这是一分钟前我从女孩口中听到的爆炸性发言。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    被吐槽可能性</span><wbr /><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">100%</span><wbr /><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">的发言，不过我已经无力说什么了，因为此时名雪已经牵着小女孩的手向</span><wbr /><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">KFC</span><wbr /><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">前进了。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    “柠檬。”</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    “巧克力。”</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    “草莓！”</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    “草莓！”</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    两人以自己的模式交流着。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    “草莓口味圣代两份，你自己随便点自己的吧。”名雪吧我推出去点餐。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    从刚才我就在想，为什么只有我一个人跟不上节奏呢？大概因为这两个家伙果然是火星人吧。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    离很远也可以感受到她们之间的欢乐气氛。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    突然觉得有点羡慕。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    那是属于永无岛的孩子们的快乐。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    能陪在她们身边，是不是也可以称作某种幸运呢？</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    “露露，安吉儿说如果帮她从娃娃机里抓一个娃娃出来，就实现一个愿望哦，大好机会啊。”我刚刚端餐盘回来，名雪就兴奋的说。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    你这个小鬼，我瞪着这个叫安吉儿的小女孩，她偷偷对我做了个鬼脸，然后躲到名雪椅子后头去了。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    我正想发火，心中却没有涌起一丝怒气。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    不仅因为名雪开心的样子。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    也因为我也隐隐希望着，这个名为安吉儿的小姑娘，是真正的天使。</span><wbr /> <br><br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    “左一点，再右一点，再左一点，哇，居然连抓都没抓起来，露露，我能不能找工作人员把娃娃摆好抓一点？。”</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    “那是小说里才有的情节。”</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    这是名雪姐姐和露露姐姐在第十次失败后的对话。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    我有些后悔，不该提这么任性的要求。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    第一次遇到愿意相信我的人，有点得意忘形。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    不用抓了，我会实现你们的愿望，我拉住名雪姐姐，正准备开口。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    “安吉儿也要玩吗？好啊，要加油哦。”</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    误会我的意思了，不过就玩一盘吧。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    有点紧张呢，我看准了一个机器猫娃娃，开始移动抓爪。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    时间越来越少了，可是手老是抖，对不准呢。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    有只柔软的手覆盖在我的手上。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    “手不要抖哦，不要紧张，对准，</span><wbr /><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">1</span><wbr /><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">，</span><wbr /><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">2</span><wbr /><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">，</span><wbr /><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">3</span><wbr /><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">，下爪。”耳边传来鬓发的触感和露露姐姐温柔的话语。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    抓爪稳稳的抓起娃娃，又有惊无险的放入出口。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    原来看起来有些冷淡的露露姐姐，也是很温柔的人呢。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    我们一起欢呼起来。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    可是，为什么掉出来的是抱着西瓜的西瓜太郎呢？</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    呜</span><wbr /><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">~</span><wbr /><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">露露姐姐你是故意的吧，一定是故意的吧。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    不过还是好开心，真的好开心。</span><wbr /> <br><br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    街边公园的灯光有些昏暗，不时有散步的老人和情侣从我们身边走过，我坐在喷泉边，看着旁边的安吉儿和名雪。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    安吉儿说我没有完全相信她，她不能实现我的愿望。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    居然有这么敏锐的目光呢，不过这么奇幻的事情，又有几人会相信呢？</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    不过，我真的希望，她是真的许愿天使。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    如此美丽的，像雪一样纯洁的传说，又有几个女孩子不憧憬呢？</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    为什么我会提到雪呢？我猛然发现了手掌中一片溶化殆尽的雪花。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    “下雪了，真的下雪了，”名雪一下拉住我的手，两眼放出幸福的光芒，“能在下雪天和朋友一起赏雪，一直是我的梦想呢。”</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    还真是有名雪风格的梦想呢。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    此时的我脸上，应该也挂满了幸福的笑容吧。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    我伸出双手抱住安吉儿和名雪。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    “谢谢你们，谢谢。”</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    谢谢你们，让我能更相信这个世界。</span><wbr /> <br><br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    名雪姐姐半蹲着，静静的看着我。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    会是什么样的愿望呢？我有点紧张的把眼睛看向一边。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    露露姐姐正微笑的看着我们。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    “现在，下雪好吗？”</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    简单而纯真的愿望。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    让人感到有点不可思议的愿望。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    但是我认定，这是最美好的愿望。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    我以许愿实现者的名义，实现这个愿望。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    名雪姐姐开心的拉其露露姐姐。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    露露姐姐则一脸笑容的给我们两人一个温柔的拥抱。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    奇迹似的雪花在感恩节缓缓飘落。在旁人看来，拥抱在一起的我们三人，是不是雪天里美丽的风景呢？我有些沉浸在这温柔的气氛里。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    “小鬼，不要把手伸进我口袋里，我不是暖手炉！”</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    呜</span><wbr /><span style="font-family:'Times';line-height:1.8em;">~</span><wbr /><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">露露姐姐果然还是一点也不温柔。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    不过小孩子是不记仇的哦。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    “下次，就让我实现露露姐姐的愿望吧，”我向两位姐姐道别，“不用送我哦，我可是可爱无敌的许愿实现者哦。”</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    望着远处还在不断挥手的她们，我又一次笑了。</span><wbr /> <br><span style="font-family:'宋体';line-height:1.8em;">    果然幸福的笑容有着草莓圣代的味道呢。</span><wbr /> <!--v:3.2--> ]]></description>
<category><![CDATA[猪蹄涂鸦]]></category>
<author><![CDATA[188880418@qq.com(铁胆火车猪)]]></author>
<comments>http://188880418.qzone.qq.com/blog/1228309876#comment</comments>
<qz:effect>134218240</qz:effect>
<pubDate>Wed, 03 Dec 2008 13:11:16 GMT</pubDate>
<guid>http://188880418.qzone.qq.com/blog/1228309876</guid>
</item>

<item>
<title><![CDATA[蝶舞之夜]]></title>
<link>http://188880418.qzone.qq.com/blog/1227699278</link>
<description><![CDATA[括号内的文字是Rurutia的 蝶ノ森 中最后5句歌词的翻译....<br>--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------<br>     <br>蝶舞之夜<br>     （坍塌后的墙壁上，小小地刻着的祈祷文字上也，积满了沙砾）<br>       耳机里传来的，是Rurutia如同呓语般的歌声。<br>       空洞的脚步声在走廊里回荡着，我不自觉的踏着歌曲的节奏，沿着楼梯走着。<br>      （光影交错飞舞，拥挤的蝶之森）<br>       如同被魅惑般的，如同被欺骗般的，如同被抛弃般的歌声，在我心中构筑起一个小小的占卜机器，它静静的躺在那，等待着寻求希望的过客。<br>       空空的楼梯间里，我一个人默默的向上走着，孤单的影子被拉的老长，突兀而可笑。<br>      （纠缠在一起的振翅声回响在空中，青色缥缈的火焰）<br>       蝶之森里有没有希望？低泣的絮语，呢喃的悲伤，我所听到的，只有灰色的迷茫。<br>       用手握住冰冷的门把手，用力拉开，锈蚀的铰链，发出难听的声响。<br>      （冻僵的翅膀被月光照亮，拼命地颤抖）<br>       迎面吹来的冷风让我打了个寒战，我走到天台上，让清冷的月光照到我身上。<br>       我想，我就是一只冻僵的蝴蝶。<br>      （寻找着安宁的地方，青色缥缈的火焰）<br>       我所寻求的安宁，又在什么地方？我向心中的占卜机器投下一枚又一枚硬币，却只换来一句又一句：我不知道。<br>       我不知道，我不知道，我不知道。<br><br>       为什么？为什么？为什么？<br>       我只是想散散心而已，难道这也不可以吗？我死死的盯着已经站在天台上的人，心情坏透了。<br>       明明只是想一个人静一静，仅仅是这样简单的愿望，这个世界也要和我过不去吗？<br>       明明不是我的错，错的是这个世界，这个虚伪的世界！可我又能如何，我只能转身离去而已。<br>      “这么快就要回去了吗？”天台上的女孩似乎在和我说话。<br>       哼，这是你自找的哦，现在的我心里可是非常不爽。<br>       面对着我的女孩，有着一头我羡慕的柔顺长发，有着一张我羡慕的精巧的脸。<br>       总之，这让我更加不爽。<br>       能力，解放。<br>       或许，我就没有封闭过我的能力。<br>       右边的嘴角轻轻上扬，我用我自己都能感觉到恶意的语气说：“想做自我介绍？免了吧，你叫苏名雪，422病房，这是你想说的吧？哦，那你就是那个‘幽灵公主’了？那个父母双亡，又不被当初反对父母结婚的祖父母所喜欢的等死病人？啊啊，并不是医生或者护士碎嘴哦，可我就是知道。”<br>       说完这么长一串，我满足的看着眼前女孩错愕的表情，一种支配别人情绪的快感油然而生。<br>       还没完呢，我要让你脸上的惊讶化为畏惧，让你知道招惹我的下场。<br>      “我怎么知道你在想什么？依照场景而推断出来的吗？不不不，这么复杂的事情我可不会。超能力？bingo，这就是超能力哦，你对此做何感想呢？我看看，果然又让你遇到了有意思的人，什么？”<br>       有意思的人，她说我是有意思的人。<br>       再次感知她的思维，还是找不到任何的疑虑和不安。<br>       如此轻易的，就接受了我的存在。<br>       有种被击败的感觉，我带着忿恨的眼光盯着她，她却想着“要不要邀请她过来呢，她看起来不太高兴的样子”我一时有些困惑，待在原地。<br>      “你喜欢这个城市吗？我，非常喜欢哦。”她背对着我，望着城市的夜景，仿佛自言自语般的说道。<br>       我感觉到了一种非常真切的喜爱之情，而这让我更加的不快。<br>       因为，我非常讨厌这个城市，我非常讨厌这个世界。<br>       所有人都虚伪的活着，口里说的和心里想的老是不一样，越感知他们的心，越觉得虚伪，越是知道他们虚伪，越不得不使用能力来获得真相。<br>       世界上，只有温柔的谎言和冷酷的真相。<br>       我宁愿看到真相，哪怕会因此对世界失望。<br>       &lt;她，好像有些伤心，是我的话勾起了她不好的回忆吗？我是不是该道歉？&gt;她如此想着。<br>      “对不起..”她低着头，如此说着。<br>       看着她，一股无名火在我心中燃烧起来。<br>       伤心？她居然认为我会为了这个虚伪的世界伤心？<br>       别自以为是的分析别人的感情啊，你以为你是谁，有读心术吗？<br>       明明只是无知，就——“不要随便同情别人啊，”我有些失控的喊出来，“你喜欢这个城市，这个城市哪里好了？看看医院的金字招牌，正面看着是亮闪闪的吧，可是我们在背面看到的，只是生锈的铁板和扭曲的钢架而已，这城市就是这样的虚伪，这世界就是这样的虚伪。人们沉醉于温柔的谎言，又制造着更多的谎言，像你这样天真的家伙，又怎么能看到冷酷的真相？你知道姐姐一边给你削苹果，一边想着你是让她不能出去玩的讨厌鬼是什么感觉吗？你知道男朋友一边亲吻你，一边想着可以向朋友炫耀是什么感觉吗？你知道父母一边把你送进医院一边想着这孩子又把自己弄病了，真是让人不省心是什么感觉吗？一个只在医院里活着的家伙，也想同情我吗？少笑死人了。”<br>       那个女孩子只是看着我，静静的看着我。<br>       &lt;你能看出我的感情吗？&gt;她如此想着。<br>       是要挑战我吗？我又怎么会输给你这种一般人。<br>       可是<br>       &lt;你能感知道我现在的心情吗？&gt;<br>       我只感知到了这单纯的话语，她此时的感觉到底是怎样的呢？<br>       我突然感到了茫然。<br>      “你太依赖你的能力了。”她对哑口无言的我下了结论。<br>      “我用悲伤的眼神看着你，你却只想着用读心术看穿我的想法。”<br>       眼神吗？我有多久没注意过别人的眼神了呢？<br>       不不，不要被她的话所迷惑，读心术才是最直接的。<br>      “人的感情是如此复杂，你又怎么敢说你读到的只言片语就是真相呢？”<br>      “……”<br>      “而且真相就那么重要吗？我觉得温柔的谎言也不错哦。”<br>      “开什么玩笑，”我终于有机会反驳“迷失于谎言就满足了吗？即使你不知道，真相也会一直在那，没准哪一天，你就会被这些谎言所伤，即使这样，即使这样也没有关系吗？”<br>      “我觉得重要的是感受到人们的心意，而且，温柔的谎言背后，真的只有冷酷的真相吗？”<br>       月光下，她的影子轻轻的触到我的脚，仿佛一种似有似无的联系，传递着一种真诚的信念。<br>       不用理睬她，她那只是无知的天真而已，我如此告诉自己。<br>       可是心中却发出一声轻响，那是硬币滑过投币口的声音。<br>       那么，这次占卜的结果是？<br>      “我也曾经认为世界是冷酷的，没有人理睬我，没有人关心我，那时候，我对这个世界真的很失望。”<br>       她只是单纯的孤单而已，我可是看到了真相，我在心中告诫自己。<br>       孤单都是相似的。我心底却响起了这样的低语。<br>      “但是有一天，有一个男孩要去东422病房，却来到了我的门口，就这样，我有了第一个探望者。”<br>       什么嘛，只是单纯的炫耀嘛，而且只是走错了楼而已。<br>       看来，这会是让我失望的故事。<br>       不，我从来就没有期待过。<br>      “不知道为什么，从那天以后，每过几天，就有人弄混东西楼而来到我的病房，虽然只是走错，可他们都会和我闲聊两句，我的生活，就这么改变了，无论是谁，都告诉我要努力活，下去，无论是谁，都是温柔的好人呢。”<br>       可是，可是如果我没记错的话…<br>      “我好羡慕住在西楼422的人，能有这么多人看他，而且大家都这么温柔，我真的好羡慕。”<br>       女孩子仿佛回想起什么美好的事情，嘴角弯起好看的弧度。<br>       可是，等一等…<br>      “于是，有一天我想去看看，西楼422住着一个什么样的病人呢？也许认识他，我又能再次遇到那些鼓励过我的人。”<br>       讲到这里，她笑的更开心了。<br>       而偷看了结局的我，却只能呆在原地。<br>      “可是西楼和东楼居然不是对称的呢，西楼，根本没有422病房呢。”<br>       为什么会有这么温柔的谎言呢，无论是去探望她的人们，还是…<br>      “所以当下一个‘走错’病房的大姐姐来的时候，我终于知道了真相。”<br>       谎言背后，到底是…<br>      “爷爷奶奶真是固执而不善于表达自己感情的人呢，宁可拜托别人，也不肯自己来看我呢。”<br>       如此温柔的真相，为什么我没有遇到过？<br>      “温柔的谎言背后，有着真心的期待吧，你感受到了吗？你姐姐为你削苹果时候的关心，你男友亲吻你时候的爱意，你父母送你进医院时的担心，你真的感受到了吗？”<br>       如果有这样的感情，我又怎么会——<br>      “忽略，或许我真的忽略了。”她的目光好像能看到我的内心，我面对这样的目光，喃喃自语着我不愿意承认的话。<br>       虽然我对世界的怀疑并没有消除，但是至少我眼前多了一种可能性。<br>       说我是个有意思的人，在我看来，她才是如此呢。<br>      “谢谢你，”我决定坦率的说出自己的看法“你才是个有意思的人呢，我叫魏露露，312病房，很高兴认识你。”<br>       我决定了，偶尔也过过没有读心术的日子。<br>       一星期一天就好了吧，我可没有打算轻易相信这个世界呢。<br>      “哼，我可没打算原谅你对我的恶言恶语，我不高兴认识你哦。”她如此说着，笑着向我伸出手。<br>       用不用读心术呢？<br>       免了吧，这份心意，我已经感受到了。<br>       真的很谢谢你哦。<br>       我向前走去，和她握了握手。<br>       占卜机器到底给出了怎样的答案呢？<br>       我忘了去拿那张小纸条了。<br>       算了，答案随时都放在心里呢。<br>       现在，就先享受这晴朗的星空吧。 <!--v:3.2--> ]]></description>
<category><![CDATA[猪蹄涂鸦]]></category>
<author><![CDATA[188880418@qq.com(铁胆火车猪)]]></author>
<comments>http://188880418.qzone.qq.com/blog/1227699278#comment</comments>
<qz:effect>134218240</qz:effect>
<pubDate>Wed, 26 Nov 2008 11:34:38 GMT</pubDate>
<guid>http://188880418.qzone.qq.com/blog/1227699278</guid>
</item>

<item>
<title><![CDATA[魔术师之夜]]></title>
<link>http://188880418.qzone.qq.com/blog/1225633642</link>
<description><![CDATA[魔术师之夜<br>   一点一点的，照着圣坛上的十字，将受难耶稣的形象完美的表现在手中的十字架上。<br>   得意之作，越看越觉得和圣坛上的十字架一模一样，虽然不知道能维持多长时间，不过将它送给修女，她是一定会高兴的吧。<br>   我将透明十字在手里旋转着，光线透过十字架在手掌中被折射成一片斑斓。<br>   我怯生生的将手里的十字架举过头，对经常给我糖吃的修女说：“这个送给你。”<br>   没有设想中温暖的微笑，没有设想中温柔的抚摸着我的头说谢谢，修女只是瞪大的双眼，然后困惑，然后冷漠的推开我的手，用看到怪物一般的眼光看着我。<br>   我手中的透明十字一点点的崩溃，化为水流打在我脸上和泪水混在一起，把我的心浇的透凉。<br>   “你不正常。”亲戚的声音。<br>   “你不正常。”老师的声音。<br>   “你不正常。”同学的声音。<br>   “你不正常，你不正常，你不正常……”各种人的声音不停的在我耳边响起，而我只能缩在墙角，一次次的将泪水汇聚成十字架，为自己祈祷。<br><br>   饮水机在深夜里发出空洞而巨大的咕噜声。<br>   我一杯又一杯的灌着冷水，试图赶走刚才梦境里的压抑感。<br>   那并不是单纯的噩梦。<br>   那是我试图忘记的回忆。<br>   已经完全没了睡意，我穿好衣服，决定出去走走。<br>   凌晨一点，整个城市都已经接近沉睡，而我却无比清醒的走在街上昏黄的路灯下，只有我一个行人，已经关闭的店门上，彻夜工作的霓虹灯放出带着虚假热情的光芒，唯一还开着的一家大排档里，老板娘正打着哈欠，几个小工拿着带油的抹布擦着桌子，准备打烊。<br>   我看着这清冷的光景，一种无法控制的孤独感席卷而来，深秋的寒风仿佛催化剂一般，让我越来越剧烈的感受到这种孤独感。一度在家里变得平复的心情此时又变得有些焦躁起来。修女冷漠的注视又一次浮现在脑海中。我突然感到在我视线不及的角落里，无数双眼睛正用冷漠的眼光注视着我，“怪物，怪物，怪物……”似乎有无数声音在我背后传来。几乎忍耐不住想仰天长啸的我，在街道上驻足许久。任由寒风一遍又一遍的吹过，最后，我勉强控制着自己的脚步，拐向街边的公园。<br>   公园里的灯光更加黯淡，灌木丛的黑影在视野里光怪陆离的连成一片，我默默走到公园中间还在孜孜不倦工作的喷泉旁边，空气中隐隐可以闻到街对面医院里飘来的消毒水的味道，这让我的心情多少变得平和一些。我将手伸进水池，刺骨的冰冷却让我产生了一丝快意。当我感觉到水回应了我的呼唤，我便将手抽出水面，一股水流在我的意念下缓缓收束成球状，我将精神集中在这水球上，将它变成我视野里的各种事物，街灯，长椅，凉亭，一个一个的在我手中成型，我又让它们一个一个归与水球之中，我不停的创造着，又不停的毁灭着。最后，我将水球塑造成舞蹈的精灵，在我的手掌中跳起了华尔兹。一种久违了的放松感逐渐充满全身，当一支舞终了，我的心情也归于平复，我自言自语的向喷泉告别，准备回家睡觉。<br><br>   “那是魔法吗？”一个稚嫩的童音穿过潺潺的流水声，冲击着我的耳膜。<br>   “嘘！别那么大声，那大概是魔术吧。”虽然说要小声，可说话的少女的声音却也清晰的传如耳中。<br>   什么人？他们看到了什么？我有些惶恐的回过头去。<br>   在街灯照不到的阴影里，我勉强能辨认出一位少女和一个小女孩的身形。<br>   “哎呀，被发现了呢。”少女牵着小女孩的手，走到灯下。<br>   你好，魔术师先生。”看起来和我同龄的，穿着病号服披着大衣的少女，笑嘻嘻的对我说。<br>   “魔术师！”少女旁边的小女孩也高兴的叫着。<br>   预料之中的惊恐与退避并没有出现，这反倒让我有些不知所措起来。<br>   “这可不是魔术，这，这是超能力。”我试图用冷漠的语气，却不小心结巴起来。<br>   可她们严重并没有惊讶和敌意，清澈的眼神让我觉得更加无措起来。<br>   “你们不感到惊讶？不觉得我是个危险的怪人？这可不是正常人能做到的哦~”似乎是为了证明什么，我又在手中做出一个水球。<br>   “嗯，很特别，但是一点也不可怕啊。”穿着病服的少女很轻松的说。<br>   “好有趣！”小女孩在一边兴奋的拍着手。<br>   “可人们看到自己所不能理解的事情的时候，不都是会害怕的吗？”我任然试图维护着这么多年来我所坚持的看法。<br>   “你是坏人吗？”小女孩突然问。<br>   “不是。”我想也没想就回答。<br>   “那么我们为什么要怕你呢？”少女反问我。<br>   “…”我无言以对。<br>   “那么，魔术师先生，陪我们聊聊天吧~”<br><br>   “…”<br>   “…”<br>   “…”<br>   我们三个坐在喷泉边的长椅上，谁也没说话。<br>   “喂，我说，聊天还是要男生先说话哦，女生要矜持！”病服少女一手叉着腰一手戳着我的眉心，很不满似的说道。<br>   我耸耸肩，说：“那么，你们这么晚怎么还在外面？你们是姐妹吗？”<br>   少女有些不好意思的挠挠头，说：“其实我是趁护士不注意，偷偷从医院溜出来的，医院太闷了。这丫头嘛~我也是刚遇到，正准备问她是不是走丢了，你就出现了。”<br>   “才不是什么走丢了呢，只是爸爸妈妈吵架了，我就偷偷跑出来了，大哥哥呢？”小女孩高声说。<br>   “我嘛，是因为做了噩梦，所以出来走走。”我老老实实回答着。<br>   “哦，超能力者也会胆小啊。”<br>   “…”<br>   “做了噩梦可以和爸爸妈妈一起睡，我喜欢做噩梦！”<br>   “…”<br>   总觉得好想吐槽。<br>   正当我在想如何吐槽她们，我注意到小女孩的身体在微微颤抖，于是我吧外套脱了下来，披在小女孩身上。<br>  “呵呵，原来是很温柔的男孩子呢。”少女一脸笑意的看着我。<br>  “谢谢大哥哥，很暖和。”<br>   总觉得有些不好意思，我仰头看看天，没说什么。<br>  “你的梦想是做个普通人吗？”少女突然这么问我。<br>   还真是一语中的呢，我点点头，说：“是啊，很容易看出来吗？”<br>  “因为你穿的毛衣上的花纹是一个‘竹’字哦。”少女做出奇怪的发言。<br>  “…？”<br>  “寿司不是分成‘松竹梅’三档吗？中档不就是竹嘛，暗示你追求的是中庸的人生哦。”<br>  “…这是冷笑话吗？”我无奈的问到。<br>  “冷笑话是什么？”坐在我们中间的小女孩抬头问我。<br>  “你还是问大姐姐吧。”<br>  “…？”<br>  “呃，这个嘛，呃……”<br>  “…？？”<br>   看到少女支吾的样子，看着小萝莉一脸认真的样子。<br>   我忍不住笑了起来。<br>   多久没有这么轻松的笑过了呢？大概久的我自己都忘记了。<br><br>  “爸爸妈妈怎么还不来找我？”<br>  “他们不要我了吗？”<br>  “呜~~”<br>  “别急别急，你爸妈一会就会来接你的。”少女把因为父母久久等不来而快哭出来的小女孩抱到膝盖上，轻轻抱住。<br>  “喂，想个办法啊，魔术师不就是逗人开心的？”少女转头对我说。<br>  “我又没说自己是魔术师。”我小声嘀咕着，再说，逗人开心这种事情，到底该怎么做呢？<br>   啪，少女打了个响亮的响指：“看过新海诚的动画吗？猫的集会？”<br>   “呃，那个啊，看是看过啊，可这……”我对这个没头没脑的提问有些困惑。<br>   “记得画面？”<br>   “大概吧，反正很短。”<br>   “那么”她抓住我的手，“美少女与魔术师剧团成立了。”<br>   “呃？”我完全糊涂了。<br>   “笨蛋，用你的能力把那些画面做出来啊。”看似病弱的少女元气十足的说。<br>   “啊？”好疯狂的想法，我要怎么拒绝她呢？<br>   “配音就我来负责了。”<br>    喂喂，我还没表态吧。<br>   “小丫头，哥哥姐姐要表演了哦。”少女将小女孩抱到椅子上，拉着我的手向喷泉走去。<br>    似乎已经回不了头了呢，我看到刚才还泫然欲泣的小女孩正歪着头，好奇的看着我们。<br>    真是犹如魔术般的夜晚呢，我在心底说。<br>    那么，就集中精神去做吧。<br>    透明的花猫舒服的翻了个身，尾巴懒洋洋的耷拉着，忙着家务的妻子一脚踩在尾巴上，猫痛的全身毛都竖了起来。<br>   “好厉害！连猫毛竖起来的效果都做出来了呢！”<br>   “喂喂，台词，台词。”不自觉的，我已经认真起来。<br>   “对不起，踩疼你了。”<br>    令人惊讶的，少女完美的模仿了中年妇女的声音。<br>    花猫再次翻身，奶奶抱着衣服，又踩在尾巴上。<br>   “啊咧啊咧。”这次是老婆婆苍老的声音。<br>    花猫躺在床底，只有尾巴露在外面，下班回来的爸爸一脚踩住。<br>   “我回来了，巧比。”连男声都模仿了。<br>    躺在门口的花猫，再次被踩到尾巴，这次是放学回家的女儿。<br>   “这么欢迎我回来？”这次是少女自己的声音。<br>    夜晚，无数只尾巴上绑着绷带的猫儿们聚集在一起。<br>   “喵喵喵，喵喵喵！”猫们愤怒的交谈着。<br>    无数只猫开始合体。<br>    我努力作出一只一人高的巨猫。<br>   “好大，真了不起。”少女惊讶的说。<br>    可是好想做太大了，光是维持形状就很辛苦了，动不了了。<br>   “呃，我改小一点，太大了，动不了。”我说着自己都觉得丢人的话。<br>   “…”<br>   “大哥哥是笨蛋！”<br>   “…”<br>    巨猫践踏着城市。<br>    巨猫用光线眼摧毁了城市。<br>   “小猫们把城市炸掉了？”小女孩望着巨大的水花，担心的问。<br>   “没有没有，那是猫们的幻想。”<br>   “哦。小女孩放心的点点头。<br>    ……<br>    最后，猫咪又决定明天见分晓。<br>    啪啪啪，少女和小女孩开始鼓掌了。<br>   “那么，再来一次。”少女如此宣布着。<br>   “好！”小女孩越发开心的拍起手来。<br>    看来我没法拒绝了。<br>    谢幕演出，开始。<br>   “刚才猫咪集会时候，我一个人发不出一群猫的叫声啊，你们也要一起来哦。”<br>   “好！”<br>    难为情的提议。<br>    这一次一切都驾轻就熟起来，我轻松的表现着每一个场景。<br>    到了猫的集会，少女和小女孩一起喵喵叫起来。<br>    我犹豫了一下，没有开口。<br>    少女向我投以疑问的眼神。<br>    或许我应该有所改变了。<br>    或许这样的快乐，我还能寻找到。<br>    到了结尾，猫儿们又集会在一起。<br>    我们三个人的喵喵声和笑声混在一起，为演出做了完美的谢幕。<br><br>    看着小女孩被父母领回家去，我们都松了口气。<br>   “那么，我们也说再见吧。我叫汤淼，你呢？”我对少女说。<br>   “其实，我过几天就要手术了，我觉得心里很慌乱。就跑出来了。所以，该怎么说呢，反正，今天晚上真是谢谢你了。”少女低着头说。<br>   “我叫苏名雪。对了，其实你说的对，一般人都是会害怕你的，这个世界上有太多爱大惊小怪的人了。”少女一本正经的说。<br>   “所以你们能相信我，我真的很高兴。”<br>   “对了，其实你说的不对”我学着她的语调，“我衣服上有竹字只是因为我喜欢。”<br>   “那么，我会来看你的。”我对她挥挥手，转身向家走去。<br>    虽然夜还很深，我却闻到了一丝黎明的味道。<br> <!--v:3.2--> ]]></description>
<category><![CDATA[猪蹄涂鸦]]></category>
<author><![CDATA[188880418@qq.com(铁胆火车猪)]]></author>
<comments>http://188880418.qzone.qq.com/blog/1225633642#comment</comments>
<qz:effect>134218240</qz:effect>
<pubDate>Sun, 02 Nov 2008 13:47:22 GMT</pubDate>
<guid>http://188880418.qzone.qq.com/blog/1225633642</guid>
</item>

<item>
<title><![CDATA[秋天的故事]]></title>
<link>http://188880418.qzone.qq.com/blog/1223388197</link>
<description><![CDATA[<span style="color:#000000;line-height:1.8em;">“该打点滴了。” </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">“……” </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">“把手伸出来。” </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">“……” </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">“那么，有什么事情请按铃叫我。” </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">“……” </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">空空的病房。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">叫空无一人的病房也没问题吧。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">反正我快死了。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">点滴是葡萄糖还是复杂的叫不出名字的进口药呢？ </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">无所谓。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">上次有人来探望是什么时候呢？一星期前？一个月前？ </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">无所谓。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">点滴被护士调到最慢了吗？冷冷的液体在体内循环的感觉，一点也没觉察到。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">或许是血液也变冷了呢？ </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">无所谓。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">如果把点滴开到最快，心脏马上就会负荷不了了吧。连想到的死法都这么悄无声息，我还真是好孩子呢，即使死了，也不会有人记得我，我的存在，我曾经的存在。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">无所谓，无所谓，无所谓。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">People are strange when you are a stranger. </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">“I am the stranger.” </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">不知不觉，说出了口。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">不知不觉，一滴眼泪落在手背上。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">是眼泪冰冷，还是我的手更冰冷？ </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">冷的连心都刺痛了。 </span><wbr /><br><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">不是医生沉稳的脚步声，不是护士倦怠的脚步声。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">轻快而有活力的脚步声。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">是来探病的人吧。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">我继续看着《舞舞舞》，却将一行连看了五次。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">“4F 422吗？好像就是这了。” </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">门外的喃喃自语，一点也没有听漏。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">双眼回到书上，指尖却不自觉的微微颤抖。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">只是幻觉吧。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">明明只要安安静静的被所有人遗忘就好。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">已经给周围人添了够多麻烦了。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">够了，真的够了。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">但是，无法控制的，产生了一点期待。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">像是暴风雨中躲在树下瑟瑟发抖的萤火虫发出的荧光。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">门被推开了。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">“妈妈叫我来看你，姑妈…” </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">左手提着水果篮子，右手拿着青柠汽水。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">充满活力的男孩子。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">我不认识。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">“对，对不起，我走错了，咦，不对啊，这里就是4F 422啊。”男孩子挠着头。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">“这是西楼，对面东楼也有422。”我重新翻开书，不想抬头再看到他。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">不敢再抬头。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">快出去，快出去啊。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">不要让我在你了、面前哭出来。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">为什么让我有所期待。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">为什么全身上下的活力如同阳光般刺眼。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">为什么只有我，为什么只有我。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">不甘心，好不甘心。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">一滴眼泪落到书上，我慌忙用袖子擦干，另一滴却又打湿了书页。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">连眼泪都和我作对。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">“这个，给你。”手上传来纸巾的触感。“都是我不好，别哭了。” </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">男孩子慌慌张张的站在床边。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">用纸巾擦干眼泪，想找回冰冷的面具戴上。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">可是，我找不到。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">现在的脸上，是很没出息的表情吧。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">“那个，对不起。”男孩子笨拙的递来一个剥好的桔子。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">好想把它打到地上。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">可还是接着了。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">冷冷的，酸酸的，一点也不甜，我忍不住皱皱眉头。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">“对不起，很酸吗？本来想着用它赔罪来着，真是没用的桔子。”男孩子红着脸说。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">没用的桔子吗？ </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">不经意间就露出了微笑。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">“嘿嘿，笑了呢，那再见了，早日康复。”男孩子开朗的笑着。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">康复 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">多么遥远的词语，多么廉价的祝福。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">“对了，我叫孟轻扬，走到门口的男孩子回头说“你呢？” </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">反正也不会再见了，又何必知道名字。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">真虚伪。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">明明只是分发廉价的同情。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">这样的笑容， </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">再也不想看到。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">没犹豫，将手里的桔子皮向他扔去。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">没打中。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">男孩子的跑步声在走廊里回荡着。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">“我叫苏名雪。”我用小的不能再小的声音对着门口说。 </span><wbr /><br><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">“苏名雪，我向护士小姐问了你的名字哦。”昨天的男孩子再门口探进脑袋。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">明明不认识。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">明明没有期待过。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">选择沉默好了，让他快走吧。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">“……！” </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">真是不识趣的家伙，竟然就这么走进来了。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">瞪着书页的双眼，一个字也没看进去。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">要按铃叫护士小姐吗？ </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">终于还是没有按。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">剥好的桔子，又放在眼前，这次少了一瓣。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">“哎呀，又很酸呢，还是不要吃好了。”男孩子在夸张的皱着脸。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">想逗我笑吗？还是无视他好了。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">“好像没什么人来看你呢。” </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">“……！” </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">没人看我才好了吧。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">一个人，一个人在这里就可以了。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">可是，为什么听到他这么说。还是会有受伤的感觉。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">感觉自己像是被攻城槌猛击了一下的城门。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">“唔~” 忍不住发出了呻吟。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">“空花瓶在哪呢？哦，这里，这里。” </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">黄色的水仙花。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">明亮的有些刺眼。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">“果然病房里还是有些明亮的色彩才好。” </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">好烦躁，好烦躁。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">明明只要没人来，什么都会静静的继续下去。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">手触到玻璃花瓶的冰冷。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">丢出去，丢出去。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">“在看村上春树的书吗？那你一定知道吉姆?莫里森的歌里有这么一句—” </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">触到花瓶的手停在那里。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">“People are strange when you are a stranger.” </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">不自觉的，脱口而出。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">“所以，不自己踏出陌生人的圈子，是不行的哦。” </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">我对着水仙花发了多久的呆呢？ </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">我不知道。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">拿起一瓣桔子放在嘴里，确实很酸。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">酸得我闭上了眼。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">眼泪默默的划过了脸颊。 </span><wbr /><br><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">多久没走出过病房了呢？ </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">天台上的风，吹乱头发抚弄着脸颊，痒痒的。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">虽然是深秋的阳光，照在身上依然有着暖暖的感觉。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">没有什么理由，只是想上来走走。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">眼前突然闪过一束黄色水仙花的影子。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">不不不，和这完全没有关系。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">或许，有点关系也说不定。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">“苏名雪，你真的在这啊。” </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">“……！” </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">居然还走到我身边来了。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">扭过头，不想理他。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">“当我不存在就好了，看你的样子，很少出病房呢。” </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">“天台是个好地方呢，小时候也经常上来玩。” </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">“……！！” </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">既然小时候就跑上来玩的人，又怎么会不知道住院部分东西两楼。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">是，是故意的吗？ </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">突然觉得心跳快了起来。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">“嘿嘿，说漏嘴了呢，我是医生家属，听护士姐姐说422住着一位‘幽灵公主’忍不住想看看。” </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">只是当怪物似的来看看吗？ </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">是吗？是吗？ </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">明明自己也觉得自己是怪物。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">可为什么还是觉得心口有被洞穿了的感觉。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">回到病房去。再也不要出来。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">可恶，明明在病房里等死就好了。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">为什么会来天台，为什么。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">门在哪里，我要回去。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">可是泪水迷住了双眼。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">我像没壳的寄居蟹一般彷徨的瞬间。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">双手被紧紧的握住了。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">很温柔的，让人安心的温度在双手弥漫着。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">“也许一开始我确实是抱着猎奇的心理去的，真的很对不起，可是，看到你如此孤单的坐在那里，我，我，总之请你原谅我好吗？” </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">要原谅他吗？ </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">明明我只会拖累周围的人。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">明明我已经选择了被人遗忘的死去。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">“我，已经要死了。” </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">这么说，他会打退堂鼓了吧。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">可是手上的温度，并没有退去。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">“没有人知道明天会如何。”用如此坚定的口吻，说着。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">这样冰冷的双手，也能抓住明天吗？ </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">为什么我的手，会回握着他的手？ </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">原来，我一直还是期待着。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">好虚伪的自己。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">但是，现在的我，已经能够发自内心的笑出来了。 </span><wbr /><br><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">魔术般的，男孩子变出一个剥好的桔子。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">这次，就让我先尝吧。 </span><wbr /><br><span style="color:#000000;line-height:1.8em;">果然，是甜甜的呢。</span><wbr /> <!--v:3.2--> ]]></description>
<category><![CDATA[猪蹄涂鸦]]></category>
<author><![CDATA[188880418@qq.com(铁胆火车猪)]]></author>
<comments>http://188880418.qzone.qq.com/blog/1223388197#comment</comments>
<qz:effect>512</qz:effect>
<pubDate>Tue, 07 Oct 2008 14:03:17 GMT</pubDate>
<guid>http://188880418.qzone.qq.com/blog/1223388197</guid>
</item>

</channel>
</rss>

